Ons avondritueel? Een koude karbonade en een neuskus vol tederheid
Opvoeding

Ons avondritueel? Een koude karbonade en een neuskus vol tederheid

feb 15, 2018 Geen reacties

Ik hang geïrriteerd boven mijn bord met koude karbonade

Dat kinderen baat hebben bij structuur en voorspelbaarheid dat is bekend. Dat geeft ze rust. (lacht hardop) Dat merk ik ook bij mijn meiden. Iedere avond proberen we ze te verblijden met hetzelfde avondritueel. Tijdens het eten wordt er al druk gediscussieerd wie welk boek krijgt tijdens het voorlees moment, wordt er besproken wie er door wie naar bed wordt gebracht, wie als eerste de trap op mag en wie als eerste nog eventjes mag schommelen. Natuurlijk gaat die discussie niet naar eerlijkheid maar volgens de norm ‘wie het gemeenst krijst naar de ander krijgt zijn zin’. Heel jammer is dat. Helemaal omdat de jongste het snelst kan praten van de twee en de oudste het hardste maar niet altijd duidelijk. Papa begint steeds sneller te eten om maar klaar te zijn met het diner en van tafel te kunnen en ik probeer de tuthola’s te bedaren en spring er dus iedere minuut tussen met schrille stem. Hoe dit eindigt? Pap zit op de bank met knallende koppijn, de meiden vliegen elkaar in de haren en ik hang met wilde ogen en bezwete bovenlip boven mijn bord met koude karbonade. Zo gezellig altijd!

Elynn ontploft op iedere trede

Goed, het avondritueel. Elynn mag vandaag met de trap naar boven lopen. De rolstoel gaat zielig alleen met de lift. Het kost best wat energie om Elynn naar boven te krijgen, daarom hebben we een lift gekregen die deze taak normaal gesproken op zich neemt. Ze verdwijnt dan door het plafond en komt uit in haar kamer boven. Zo fijn voor haar zelfstandigheid en rugbesparend voor mij. Maar goed. Af en toe vindt ze het dus een uitdaging om die trap te beklimmen. Dus daar gaan we. Met het oog op motorische vooruitgang dan maar. Haar zusje rent haar voorbij op de trap en roept dat ze als eerste op de schommel mag. Elynn schiet in de verdediging en probeert sneller te lopen. Dit lukt niet aardig en ze ontploft op iedere trede. Ik, achter haar lopend en haar ondersteunend moet al mijn spierballen inzetten om haar te sturen. Al hijgend boven aangekomen bedenk ik me, wederom, dit nooit meer te doen! Wanneer riep ik dat ook alweer eerder? Oh ja. Eergisteren.

Bij de jongste is dit zo gepiept. Vaak dan. Nu niet.

Oké, het schommelen is klaar, ze hebben allebei hun momentje gehad en nu is het tijd om tanden te poetsen. Bij de jongste is dit zo gepiept. Vaak dan. Vanavond niet. Ze rent in haar blote billen op 1 sok door alle kamers, luid roepend: kijk mijn blote billen! kijk dan! Yinnte kom je poetsen? Neehee! … Voordat ze in de badkamer is zijn we 40 minuten verder en zijn inmiddels 40 barbies aan- en uitgekleed, is er 6 keer geschommeld, heeft ze zichzelf 7 keer verkleed en kan ze maar geen keuze maken welke pyjama ze aan wil waardoor ze alle 8 op haar vloer liggen. Bij Elynn gaat dit een stuk… langzamer. Benieuwd daarnaar?! Je leest het hieronder!

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

Poef! weg focus!

De haren zijn bij elkaar gebonden, de boontjes zijn tussen de tanden vandaan gepoetst, de lichaampjes zijn verwarmd met heerlijk geurende, schone pyjama’s en de voorleesboeken zijn, na lang beraad, vele overdenkingen en overwegingen zorgvuldig uitgekozen en liggen klaar op de bedden. Even een momentje rust. De reinheid is een feit, aan de regelmaat wordt gewerkt en nu nog… rust. Terwijl ik dit schrijf moet ik hardop lachen. Rust. Rust. Rust. Natuurlijk. Echt wel. Totale rust. Elynn heeft gewonnen in de strijd ‘mama brengt MIJ naar bed’ (denkt ze, het is gewoon haar dag, om en om principe he) en Yinnte heeft het geluk dat papa haar instopt. Papa heeft namelijk meestal wel zijn telefoon in zijn broekzak en ik hoor vanuit haar kamer al ‘papa? wil je een liedje afspelen?’, gevolgd door de kreet: ‘Papa speelt voor MIJ een liedje en niet voor JOU Elynn!’. Wat zijn ze toch aardig voor elkaar. Elynn spitst haar oren, kijkt op en is direct met haar gedachten niet meer bij het boek. Kan ik weer opnieuw beginnen. Zucht. En bij Elynn betekent opnieuw beginnen ook echt: weer beginnen bij het begin. Poef weg focus, weg concentratie.

Neuskus vol tederheid

Toch zijn de bedrituelen wel altijd fijn. En ook zo nodig! Helemaal voor Elynn, die structuur en voorspelbaarheid zo ontzettend nodig heeft. Als de ergste drukte voorbij lijkt, de meiden elkaar met rust laten en de strijd over het aantrekken van de pyjama’s en het klaarleggen van de kleding voor morgen over is, is daar de rust. Dan komen de kusjes en knuffels uit de kast, lachen we met elkaar, zingen we een liedje en praten we over de dag. Heerlijke momentjes. En ondanks dat er iedere dag weer opnieuw strijd is tussen de zusjes, gaan we gewoon door met ons avondritueel. De ene dag met koude spaghetti, weer een andere dag met koude zalm, want ja, een klein beetje uit je comfortzone wandelen is ook stiekem wel spannend. Toch?

Ontploft de spanning van de dag soms in tranen en boosheid, hij eindigt ‘s avonds altijd met een neuskus vol tederheid en een kroel vol liefde.

 

 

You Might Also Like

Niet langer shoppers bij hun billen grijpen!

Ze hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed

Als zwemles en een zwemdiploma niet vanzelfsprekend is voor je kind

Ik staar met open mond naar het briefpapier…

Ipad kinderen! screen koters ofwel de monitor generatie

De normen en eisen van een 7-jarige

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Kap nou eens met dat geruzie!

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie en ga daarna weer door

‘Nee’ leren zeggen en anders een lesje schenenschoppen en ballenraken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *