De pretecho. Maar ik voelde geen pret, alleen intens verdriet
Zwangerschap

De pretecho. Maar ik voelde geen pret, alleen intens verdriet

sep 01, 2017 4 Comments

Ik weet nog goed dat we in de auto zaten

onderweg naar de praktijk waar die ochtend de 20-weken echo gemaakt ging worden. Hoe ik me onzeker voelde. Onrustig. Het was de belangrijkste echo, ook wel de pretecho. Maar het enige wat ik voelde was spanning, geen pret. Het was net alsof ik toen al een voorgevoel had van wat ons straks te wachten stond. We parkeerden de auto en liepen naar binnen. Ik was er gewoon misselijk van.

We werden naar binnen geroepen en onzeker ging ik op de behandeltafel liggen

Mijn eerste zwangerschap. Spannend en het begon zo goed. De echoscopiste legde ons met een vertrouwde glimlach uit wat ze allemaal zag en vol trots keken we met haar mee op het scherm. Dat het een meisje was kon ze duidelijk zien. Mijn hart maakte een sprongetje. Totdat ze stopte met praten en er een frons ontstond tussen haar wenkbrauwen in. Ze ging nog een keer met het apparaat over dezelfde plek op mijn buik en zoomde een keer in. En nog een keer. Ze keek ons daarna lichtelijk bezorgd aan. “Ik zie iets op de echo wat ik normaal niet op die manier zie. Zoals jullie zien op het scherm loopt deze lijn tussen de hersenen niet recht. Dat zie ik niet vaak”. Mijn man en ik keken elkaar bezorgd aan en voor een aantal seconden werd de adem me ontnomen en voelde ik even helemaal niets. De vrouw ging verder. “Ik ga jullie doorsturen naar het ziekenhuis voor extra controles want ik vertrouw het beeld niet wat ik zojuist gezien heb”. “Wat is dan het normale beeld dat u hoort te zien?” hoor ik mijn man vragen. “dat kan ik u helaas niet zeggen. In het ziekenhuis zullen ze nog een aantal echo’s gaan maken en kunnen ze u wellicht meer vertellen”. Dat was het dan. Het apparaat ging uit en we werden vriendelijk de ruimte uit begeleid. Ik was totaal in shock kan ik me herinneren. Voelde me leeg maar vooral in de war. Ik voelde dit lieve meisje al een aantal weekjes druk bewegen en dan zou er iets niet goed zijn met haar?

Een aantal dagen later werden we ontvangen in het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam

Er werden nog een paar echo’s gemaakt en ja, ook hier werd ons verteld dat de middenlijn die de hersenen scheidt recht hoort te lopen. Bij onze meid liep deze lijn scheef waardoor haar linker hersenhelft ‘overhing’ naar de rechterkant. Wat zou dat kunnen betekenen? “Het zou kunnen dat de baby een hersenbloeding heeft gehad al vroeg in de zwangerschap en dat de bloeding druk gaf in de hersenen waardoor de ene helft de andere helft wegdrukte. Mocht dit het geval zijn dan houden we de hele zwangerschap het hoofdje van jullie baby in de gaten opdat er geen waterhoofdje ontstaat. Het zou ook heel goed mogelijk kunnen zijn dat er zich een hersentumor bevindt en dat deze druk geeft richting de andere kant.” hersentumor? ik ben verdoofd. Ik voel me zo leeg vanbinnen dat ik niet meer goed kan nadenken. “Mocht dit laatste zo zijn dan is het goed mogelijk deze tumor operatief te verwijderen nadat ze geboren is”. En zo ging dit gesprek nog een tijdje door. Ik kan me niet meer herinneren eigenlijk of ik heb gehuild of alleen maar als een zombie voor me uit heb gestaard. Vreemd hoe je jezelf beschermt tegen slecht nieuws, dat je een bescherming om je heen legt en hoe je je in de meeste gevallen, jaren later, niet eens meer kan herinneren wat je toen hebt gezegd of gedaan op dat verdrietige moment in dat kleine kamertje. Ik wordt nog misselijk als ik aan die tijd terugdenk.

Dat ze meervoudig gehandicapt zou zijn bij haar geboorte dat hadden ze ons niet verteld

Dat konden ze ook niet. Bij iedere echo, iedere controle, konden ze niet duidelijk zien wat er nou toch aan de hand was met haar hersenen. Wat die grijze massa verklaarde. Dat het afweek, dat was helder en goed zichtbaar. Dat ze geen waterhoofdje ontwikkelde was duidelijk, dat ze goed groeide volgens de norm ook. Dat haar hersenen compleet door de war waren dat kon de chirurg pas zien toen ze uiteindelijk op 1-jarige leeftijd een hersenoperatie moest ondergaan. Dat hij sprak van “dit lijken niet eens op hersenen toen ik haar hoofdje openmaakte”. Hij onderbouwde zijn verhaal met: “je kan het vergelijken met een bos waar je de weg weet, waar je elke boom kent en waar elke boom op dezelfde plek staat. Dit bos, haar bos, heeft geen duidelijk zichtbaar pad. De bomen lijken door een storm te zijn omgevallen en staan allemaal niet meer op hun vaste plek”. Slik. Mijn ogen worden nat. Zijn woorden komen binnen. Heel hard binnen.

De rest van de zwangerschap heb ik me onzeker gevoeld

Wat ik nog wel weet is dat ik extra heb genoten van ieder schopje, iedere aanraking van haar. Alsof ik bang was dat het plotseling van me afgenomen zou worden. Ik voelde een ontzettend sterke band met haar. Ze stelde me gerust, dat gevoel had ik. De specialisten hielden vast aan hun visie tot aan het eind van de zwangerschap. Er waren al die maanden verder geen andere afwijkende beelden gezien op de vele echo’s die we hadden laten maken na die verdrietige 20-weken echo. Dat stelde me wel gerust. Ik had vertrouwen in ons baby’tje en haar sterke wil om te overleven. Dat vertrouwen had ik nodig om me hier doorheen te slaan. Want dat de bevalling moeilijk zou worden, dat was een feit.

4 Comments

  1. Dat heb je prachtig geschreven Marjolein. Ik hen er even niet nog meer woorden voor.

    1. dank je Miriam

  2. Lieve Marjolein.
    Wat heb je dit prachtig beschreven. Ik kon bijna jou angst en pijn voelen. Wat een heftig verhaal. Nu kan ik een heel klein beetje begrijpen hoe jij je voelt en gevoelt moet hebben
    Jij en Elyn zijn supersterke vrouwen. 😘

    1. Lief van je Marloes

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *