Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…
Kinderen

Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…

okt 27, 2018 Geen reacties

We lopen naar de supermarkt. Elynn, haar zusje Yinnte en ik. Normaal gesproken probeer ik deze situatie te vermijden. Waarom? Omdat het energie kost om mijn beide meiden rustig die supermarkt in te krijgen. Ik zie mijn  haren gewoon spontaan grijs kleuren bij het idee dat de ene dochter mensen bij hun lurven grijpt of een driftbui krijgt en terwijl ik ingrijp, ik de ander… tja, gewoon vergeet bij de kaasboer, groenteboer, de bakker, vul maar in. Nee, natuurlijk gaat het in het echt niet zo. Althans, meestal niet. Omdat ik meestal ervoor zorg dat die boodschappen in mijn kar gedumpt worden op een doordeweekse dag, als ze allebei op school zitten of in het weekend, als ik er eentje meeneem in plaats van twee.

Ontploffen in de super

Maar… het is vakantie, beide dochters zijn thuis en mijn man is werken. Willen we eten vanavond, dan moeten we gaan. Met een diepe zucht en mezelf schouderklopjes gevend stap ik in de auto. En eigenlijk ging het nog best aardig, ons avontuur. Zeker op de terugweg, toen tranen waren opgedroogd, gegil was verspreid en vermoeidheid om het hoekje keek. Laat ik bij het begin beginnen. We lopen naar de supermarkt. Jongste dochter neemt een sprintje naar een winkelwagen met een auto voorop. Ze duikt erin en kijkt lachend achterom naar haar zus. ‘Kijk Elynn! hier kan je zo leuk inzitten”. Ik loop naar een gewone winkelwagen en zeg tegen de meiden dat we deze nemen. “Waarom?!” roepen ze in koor “Omdat we niet zoveel boodschappen nodig hebben dus die grote wagen niet gaan pakken, kom”. Elynn begint te steigeren. “Ik wil ook! Yinnte zit er ook in!”. “Maar Elynn, jij past niet meer in deze wagen, daar ben je te groot voor schat, dat past niet”. “Echt wel!”.

Na 3 minuten ‘proppen, duwen en trekken’ komt Elynn tot de conclusie dat ze er echt niet meer inpast. Tranen met tuiten natuurlijk want haar zusje past er nog wel in. Er zouden wel 3 zusjes inpassen, maar Elynn past er niet meer in. Toen ze drie was misschien wel, maar ja, toen kon ze nog niet zelfstandig zitten. Nu wel! … maar nu is ze te groot. Verdriet, woede, teleurstelling… alle emoties schieten in hoog tempo door haar lijf. Ik probeer haar te kalmeren, maar natuurlijk zie ik dat ze middenin een boze bui zit. Maar instinctief doe je dat gewoon. Ik pluk beide meisjes mee de winkel in en zeg tegen ze dat we snel ons rondje doen. In mijn hoofd ben ik al bij de auto. Was het maar zo. Elynn huilt en gilt verder en spartelt van woede. Ik voel starende blikken maar ik kan er niks mee. Een oudere meneer die ons passeert probeert met een grapje een glimlach op Elynn haar gezicht te toveren, tevergeefs. Ze negeert hem en blijft huilend roepen dat ze in die auto wil zitten. Ik op mijn beurt probeer haar uit te leggen dat dat niet gaat. Bommetje twee ontploft. Ik besluit haar te negeren en slik, enigszins kakentrekkend, een boos woordje in.

Ontwikkelingsachterstand

Bij de kassa trekt ze aan mijn arm, duwt ze tegen mijn zij en roept ze “mama, je bent niet aardig!”. Nog steeds negerend reken ik de booschappen af, pak de tassen en trek Elynn, die nog steeds vloekend tegen me tekeer gaat, mee naar de auto. En Yinnte? … nee, die is niet achtergebleven bij de groenteboer of de kaasboer, maar die is stilletjes bij me gebleven (diepe buiging!) en was best wel onder de indruk van het optreden van haar zus. We ploffen de auto in. Het is even stil en ik merk dat mijn spieren op standje vechten stonden maar zich nu rustig beginnen te ontspannen. Ik kijk in mijn binnenspiegel en zie Elynn met betraand gezicht naar me kijken. “Sorry mama” zegt ze. “Zal het niet meer doen”. “Het geeft niet lieverd. Ik begrijp het ook wel”. Dit uitje maakt me zeker 2 jaar ouder. En dat in 1 uur tijd. Kan dat niet andersom?

Het is voor haar ook best lastig, denken als een 4-jarige maar het moeten doen met het lichaam van een bijna 8-jarige. Mag ze dan een keer ontploffen in de super? JA! Man, geef die meid een podium! JA! En een microfoon! JA! Ga maar los jij lieverd! JA! … maar neem papa dan de volgende keer met je mee naar de super? JAAAAAAA!

 

 

 

You Might Also Like

Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt

De 18 vooroordelen over gehandicapte kinderen

Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter

Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten

De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

Als een Eskimo met bevroren wimpers

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *