Huilend roep ik dat ze niet uit de aanval komt
Gezondheid

Huilend roep ik dat ze niet uit de aanval komt

nov 13, 2017 Geen reacties

Ze begint te schokken

Ze ligt op het aankleedkussen. De epilepsie was al een paar dagen redelijk voorspelbaar en zag ik enigszins al van een afstandje aankomen. Deze aanval echter niet. Terwijl ik haar romper uitdoe kijkt ze me moeilijk aan. Haar ogen proberen me te vertellen dat ze zich niet comfortabel voelt. Ik voel een rare spanning in mijn maag opkomen en nog voordat ik haar kan oppakken begint ze te schokken. Haar armen komen omhoog en haar bovenlichaam knikt herhaaldelijk naar voren.

huilend roep ik dat ze niet uit de aanval komt

Ik voel onrust opkomen en pak haar warme, stijve lijfje op en druk haar dicht tegen me aan. Ze kijkt met een starende blik dwars door me heen. De meeste aanvalletjes die ze heeft duren een seconde of 20 en ik verwacht ook nu dat ze er zelf uitkomt. Maar de seconden tikken voorbij en de aanval lijkt heviger te worden. Onverwachts komt er met harde kracht een golf melk uit haar mond en krijgt ze het benauwd. Haar gezichtje wordt grauwer en zelfs een beetje blauw. In paniek pak ik de telefoon op en bel mijn man, die op zijn werk is. Hij neemt snel de telefoon op en vraagt wat er is. Huilend roep ik dat ze niet uit een aanval komt en hij vraagt of ik al medicatie heb gepakt om de aanval te stoppen. Mijn hoofd voelt zwaar en ik kan niet meer goed nadenken. Paniek. Heb je de Stesolid al gepakt Mar? Mar! Met Elynn in mijn armen ren ik naar de badkamer en trek met een ruk het medicijnkastje open waardoor er meerdere medicijndoosjes, verbandrollen en pakjes pleisters naar beneden vallen. Haastig doorzoek ik de kast en pak het juiste medicijn. Kalm maar duidelijk geeft mijn man instructies en omdat het voelt alsof mijn hoofd vol watten zit luister ik maar half. Maar ik handel. Ik schuif het medicijn in haar billen en zie haar enige seconden later langzaam ontspannen en weer terugkomen in het moment. Voor eventjes… want direct daarna valt ze in een diepe slaap.

Ik duw mijn betraande gezicht in haar zachte, blonde haartjes

Trillend leg ik de telefoon weg en druk zachtjes Elynn tegen me aan. Ik laat me op de grond zakken en begin hard te huilen. Van onmacht, verdriet, opluchting maar ook woede. Want ik weet toch precies hoe de aanvallen eruit zien en we hebben een overvolle medicijnkast met troep om ze tegen te houden of te stoppen! Ik geef mezelf de schuld en moet nog harder huilen. Ik voel me verslagen. De telefoon gaat. Mijn man. Hij vraagt hoe het nu gaat. Na een paar lieve woorden zakt langzaam de onrust weg en voel ik mijn schouders wat ontspannen. Ik zit nog een tijdje op de koude badkamervloer met Elynn in mijn armen totdat ze langzaam wakker wordt en haar gebruikelijke geluidjes laat horen. Ze kijkt me aan en ik duw mijn betraande gezicht in haar zachte, blonde haartjes.

You Might Also Like

Haar eerste verjaardag vierden we in het ziekenhuis, ondanks alle zorgen om haar gezondheid

Als ze haar kaka nou eens op die pot dumpt!

Eindelijk, na al die jaren, dat buikspek van je af kunnen gooien!

Dat yoga-uurtje bestaat uit ruften, kwijlen en snurken!

Tegen de 3-minuten-regel bij de tandarts kan ze niet opboksen!

Schrik niet van de rij krammen zei de chirurg, terwijl ik naar haar opgeblazen hoofdje staarde

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *