Schrik niet van de rij krammen zei de chirurg, terwijl ik naar haar opgeblazen hoofdje staarde
Gezondheid

Schrik niet van de rij krammen zei de chirurg, terwijl ik naar haar opgeblazen hoofdje staarde

okt 13, 2017 2 Reaties

Ze had geen idee wat haar te wachten stond

Zenuwachtig, nagelbijtend en licht zwetend zat ik met Elynn op schoot te wachten op een teken van de anesthesist. Een teken dat de chirurg klaar was met zijn voorbereidingen en het team eromheen zich in hun groene pakken gehesen hadden. Een teken dat de instrumenten strak glimmend klaarlagen op de operatietafel. De anesthesist kwam de hoek omlopen, een ziekenhuisbedje voortduwend. Daar was het moment. Ik legde Elynn op het bedje en zwijgend, misselijk van de zenuwen, stond ik naast haar. Papa aan de andere kant, met zijn hand op haar kleine buik. Met krakende wielen reed het bedje richting de operatiekamer. We keken elkaar aan toen we er waren. Vooraf hadden we afgesproken wie er met Elynn mee zou gaan als ze in slaap zou worden gebracht. Er mocht 1 ouder Elynn bijstaan. Papa zou het worden. Ik kon het emotioneel niet aan om haar in slaap te zien vallen door de narcose. Ik was te nerveus om sterk te blijven voor Elynn en was al zachtjes begonnen met huilen toen de kamer in zicht kwam. Op van de zenuwen sloot ik Elynn in mijn armen en gaf ik haar een zachte kus. Elynn keek me nietszeggend aan. Ze had geen idee wat haar te wachten stond. Trillend hees ik mezelf in de dichtstbijzijnde stoel waar het urenlange wachten begon.

Elynn kreeg die dag een hersenoperatie

Een hemisferectomie. Door de vele epileptische aanvallen had haar leventje niet veel waarde. Ze kon amper rechtop zitten, haar ogen openhouden of contact maken. Ze was iedere dag aan het overleven. Wij ook. Op het moment dat we de kans kregen voor haar om de epilepsie te laten uitschakelen middels een operatie, konden we niets anders dan hiermee instemmen. We hadden eigenlijk alle medicijnen al geprobeerd en niets was aangeslagen. We stonden met onze ruggen tegen de muur en deze operatie was een laatste kans op geluk voor haar.

We moesten niet schrikken van die enorme hoofdwond

Doelloos liepen we van muur naar muur of zaten juist stil in een hoekje voor ons uit te staren. We spraken nauwelijks met elkaar, waren op van de zenuwen. Uren en vele koppen koffie later kwam de chirurg ons goed nieuws brengen. De operatie was geslaagd en zonder complicaties. Ze was naar de uitslaapkamer gebracht. We moesten niet schrikken van die enorme hoofdwond en van de grote rij krammen die de wond bij elkaar hield. Slik. Natuurlijk schrokken we ons rot maar zagen we eigenlijk vrijwel direct toen ze wakker werd een andere blik in haar ogen. Een heldere blik die we niet vaak hadden gezien dat afgelopen jaar. De dagen erna zag ik opeens dat ze voorzichtig helemaal zelf probeerde te gaan zitten. Ze was nu ruim 1 jaar en had voornamelijk op haar rug en buik de wereld bekeken. Ik kan moeilijk beschrijven hoe ongelofelijk trots ik op haar was daar in dat kleine kamertje. Hoe ze een lachje weggaf zonder dat daar een epileptische aanval op volgde en ik door mijn tranen heen haar vol bewondering aankeek. Dat er al die tijd ongemerkt een sterk meisje aan het vechten was in haar opgesloten lichaam werd toen bevestigd. We zijn nu bijna 5 jaar verder en Elynn heeft gelukkig geen epilepsie meer laten zien. Ze is gaan ontwikkelen tot een prachtig meisje dat de wereld laat zien wat voor vechter ze is.

Soms als ik haar uitbundig zie lachen, zich niks aantrekkend van wat iemand van haar vindt, bewonder ik haar. Dan denk ik aan hoe ze aan het opgroeien is maar ook aan hoe het had kunnen zijn. De krammen zijn dan wel verwijderd, het litteken is  achtergebleven, onzichtbaar gemaakt door haar grote bos krullen. En soms, als dat litteken vanonder een plukje haar tevoorschijn komt, komen de herinneringen weer terug aan die tijd en moet ik toch soms even slikken. We hadden geen keus toen. Hadden het ook niet in de hand. We waren overgeleverd aan de kennis en kunde van de chirurgen, die ik eeuwig dankbaar ben voor hun prachtige werk. Ze hebben Elynn haar leven teruggegeven op een moment dat ze het volledig was kwijtgeraakt.

You Might Also Like

Haar eerste verjaardag vierden we in het ziekenhuis, ondanks alle zorgen om haar gezondheid

Tegen de 3-minuten-regel bij de tandarts kan ze niet opboksen!

Als ze haar kaka nou eens op die pot dumpt!

Eindelijk, na al die jaren, dat buikspek van je af kunnen gooien!

Huilend roep ik dat ze niet uit de aanval komt

Dat yoga-uurtje bestaat uit ruften, kwijlen en snurken!

2 Comments

  1. en... LOS! Als een wilde sta ik te juichen - Meervoudig Perfect

    […] Schrik niet van de rij krammen zei de chirurg, terwijl ik naar haar opgeblazen hoofdje staarde […]

  2. Mooi geschreven Mar, bijzonder aangrijpend😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *