Het busje. Vroeger vond ik ze doodeng, tegenwoordig hoort mijn dochter ook bij deze gezellige groep
Hulpmiddelen

Het busje. Vroeger vond ik ze doodeng, tegenwoordig hoort mijn dochter ook bij deze gezellige groep

sep 25, 2017 1 Reactie

‘Sommige kinderen likten aan de ruit of zaten kwijlend voor zich uit te staren’

De taxi. Het leerlingenvervoer. De schoolbus. Het busje. Toen ik jong was zag ik ze vaak rijden. De oranje busjes waar kinderen inzaten die kwijlend, half scheef zittend, uit het raam staarden. Sommige sloegen met hun armen om zich heen of trokken een ander kind aan de haren, weer anderen likten aan de ruit. Dat deze kinderen er anders uitzagen en zich anders gedroegen dan ikzelf, dat had ik al vroeg door. In eerste instantie vond ik deze kinderen maar eng. Ze waren anders. Er konden rare geluiden uit die kelen komen. Toen ik in de pubertijd kwam zong ik samen met klasgenootjes ‘ het busje komt zo’ en moet ik eerlijk bekennen dat ik ook weleens hard gelachen heb om die oranje busjes met die bijzondere kinderen erin. Ik groeide op in een buurt waar een gehandicaptenwoning stond, een paar straten bij mijn eigen huis vandaan. Als kind speelde ik met buurtgenootjes regelmatig rond die woningen, slopen we door de tuinen om vervolgens naar binnen te gluren door ramen waar ‘die enge’ gehandicapten aan het schreeuwen waren en waren we geboeid door deze kreten en wat zich daarbinnen afspeelde. Nu ik zelf een gehandicapte dochter heb gekregen is mijn gevoel voor deze groep bijzondere mensen veranderd van angst naar respect en kijk ik op tegen de manier waarop veel van deze mensen in het leven staan en een liefdevol bestaan leiden zonder te oordelen over anderen en zonder zelfzucht.

‘Stond ik daar met een zeiknatte rug en tranen in mijn ogen’

Maar goed, terug naar het busje. Dit busje, wat niet meer oranje is maar gewoon standaard wit, rijdt iedere ochtend bij mij de straat in. Inmiddels is het een heel normaal tafereel geworden. Sta ik niet meer met een brok in mijn keel haar uit te zwaaien in de hoop dat ze veilig op school aankomt maar kijk ik de bus trots na als ze de hoek omscheuren. Elynn gaat sinds 8 maanden met de taxi op pad. Dit begon toen ze naar een medisch kinderdagverblijf werd gereden vanwege haar ernstige epilepsie. Dat was pas loslaten. Zoals veel ouders kunnen beamen is het moeilijk en verdrietig om je kind weg te brengen naar een dagopvang. Dat je jankend voor het raam staat te zwaaien en je kind nog harder krijst wanneer hij je ziet weglopen, dat had ik met Elynn die ik, zo klein als ze was, in de taxi plantte en erop moest vertrouwen dat het onderweg goed zou gaan. Dat ze geen grote epileptische aanval zou krijgen en de leidsters haar zo goed mogelijk zouden opvangen die dag. We hadden een vast groepje chauffeurs en dat gaf ontzettend veel rust en vertrouwen. Helaas is dat nu de tijd nog niet voor ieder kind het geval en zijn er genoeg ouders die dagelijks de emotionele strijd met zichzelf moeten aangaan omdat ze niet weten met wie ze hun kind meegeven die dag. Toen Elynn bijna 3 werd ging ze voor het eerst naar een therapeutische peutergroep op het revalidatiecentrum. Ze kreeg een ander team van chauffeurs en er werd telkens een andere chauffeur ingezet voor haar. Man, wat een stressmomenten heb ik gekend in die tijd. Kwam er een meneer aan de deur die ‘ Erwin’ kwam ophalen om naar het speciaal onderwijs te gaan in een hele andere plaats dan waar ‘Elynn’ moest zijn. Sta je daar met een zeiknatte rug en tranen in je ogen te vertellen dat zijn informatie niet klopt en dat ik haar niet meegeef totdat ik zeker weet dat hij voor de juiste deur staat. Dat ze Elynn heet en geen Erwin is en dat ze pas 3 is, 3! en dat ze helemaal nog niet naar school gaat. Vaak kwam er dan een paar minuten later een zelfde busje aanrijden die riep Elynn mee te nemen en zei dat ze plaats kon nemen op de eerste stoel. Euhm, wat? Ze kan niet zelf rechtop zitten, dus ze gaat in een grote maxi-cosi meneer. Oh, dan heeft u het verkeerde busje bij u? ja? niet mijn probleem. Nee ik geef haar niet mee. Ik heb vaak emotionele strijd gehad en soms klopte de informatie wel maar voelde de chauffeur onbetrouwbaar aan. Dan gaf ik haar wel mee maar bleef ik achter met een onzeker gevoel en liep ik soms de hele dag rondjes van nervositeit. Helemaal toen ik haar een keertje zelf kwam ophalen en ik zag dat er kindjes in maxi-cosi’s op een grote houten kar werden gezet en wiebelig en onhandig van de stoep werden afgereden naar de taxi toe. Help! en maar hopen dat het altijd goed gaat op die manier en dat mijn dochter gewoon in haar stoeltje gedragen wordt. Heb vertrouwen. Laat het los. Zo ontzettend moeilijk!

Nu Elynn 6 is en ze al 2 jaar met de taxi naar het speciaal onderwijs rijdt, lijkt het alsof ik rust heb gevonden wat het vervoer betreft. Ik heb het geaccepteerd dat mijn dochter niet zelfstandig naar school kan gaan en ben blij dat er een vervoersvoorziening is voor haar. Gelukkig heeft ze een vaste chauffeur waar ze dikke maatjes mee is geworden. Er zitten leuke kinderen in de taxi waar ze een klik mee heeft. En nee, er likt niemand aan het raam, er wordt soms wel wat gegild in het busje maar alleen als er leuke muziek wordt gedraaid.

Mijn dochter, mijn lieve gehandicapte dochter gaat met het busje naar school. En ik denk stiekem dat ze het tien keer leuker en gezelliger vindt dan dat ze alleen naar school had moeten fietsen.

 

You Might Also Like

Orthopedische schoenen zijn toch van die bruin glimmende, opgehoogde, klompen?

en… LOS! Als een wilde sta ik te juichen

1 Comments

  1. Meid ik kan je niet vertellen wat voor gevoel het mij geeft.
    Het doet me zoveel.
    Ben trots op haar dat ze het zo goed doet!
    Dit alles ook door haar mama en papa die altijd vooruit kijken en voor haar het allerbeste willen bereiken.
    Zie wat ze bereikt heeft dankzij haar doorzettingsvermogen en jullie liefde en standvastigheid om door tegaan !
    ❤️😘

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *