Tranen van geluk, maar ook van verdriet. Ons kampeeravontuur!
Vakantie

Tranen van geluk, maar ook van verdriet. Ons kampeeravontuur!

aug 27, 2018 Geen reacties

Als ik me omdraaide, werd zij gelanceerd

Ons kampeeravontuur. Telkens als ik op mijn andere zij wilde gaan liggen, gluurde ik stiekem over het randje van mijn slaapzak om te zien of ze wakker werd van mijn gedraai. Ik hoorde haar zachte, rustige ademhaling en wist, ze was ver weg in dromenland. We lagen samen op een tweepersoonsluchtbed, wat betekende dat als ik bewoog, zij gelanceerd werd tegen het tentplafond. Vervelend, want ik wist, zodra ze wakker zou worden, dat ze me niet meer met rust zou laten en me mijn hemd van het lijf zou vragen. En ik kan je vertellen, dat het best koud was die nacht. Mijn hemd hield ik graag aan!

Kramperen

Daar lagen we dan. Samen in de tent, in onze achtertuin. In mijn vorige blog schreef ik, dat we niet op vakantie gingen dit jaar en dat we besloten om de tent in onze eigen tuin op te zetten. Kamperen in eigen tuin. Kramperen eigenlijk meer, want het was koud die nacht en ik paste met mijn lengte niet helemaal goed in de tent, maar dat lachten we samen weg. Elynn en ik. Ons avontuur. Waar we allebei (zij iets meer dan ik) zin in hadden!

Voorpret

‘S middags hadden we de tent opgezet en ons bed al opgemaakt. Een voorpret dat we hadden! Elynn was al een aantal keer gaan proefliggen die middag. Vanwege de spanning en omdat ze niet kon wachten tot het moment daar was. We waren er klaar voor! Rond de klok van 19.30 uur liepen we samen in pyjama naar de tent. Boekjes mee om de dag rustig af te sluiten. Ik vertelde haar dat ik nog wel een kop koffie met papa ging drinken binnen, maar dat zij alvast haar boek kon gaan lezen en alvast lekker kon gaan chillen. Ik zou vanzelf komen. ‘Zal ik de rits alvast dichtdoen?” begon ik voorzichtig. Ik wist dat wanneer hij open bleef staan ze naar de deur kon gluren en mij met haar ogen zou dwingen om mijn hete koffie achterover te slaan. “Nee hoor, laat maar open mama”. “Oke, maar mama wil dan niet hebben dat je blijft roepen. Ik kom zodra mijn koffie op is.” “Ja, oke”.

Die griet was door het dolle!

Na 10 minuten, een verbrande huig en een mantra in mijn hoofd van ‘mama, mama, kom je al, mama’ liep ik naar de tent, boek onder mijn arm voor het moment dat ze in slaap zou vallen. Wat niet gebeurde natuurlijk. Natuurlijk niet! Stom van me om te denken dat ik die avond wat privétijd zou hebben. Die griet was door het dolle! Vanaf het moment dat ik mijn voet in de tent zette werd ik aangevallen door een wild, hard juichend meisje dat klapte, danste en haar armen om me heen sloeg. Het werd gezellig, dat zeker. Het werd vermoeiend. Dat zeker.

Knalfuif die avond

Haar zusje had die week ook al een nachtje tuinkamperen mogen ervaren. Die sliep na 3 minuten vanaf het moment dat ze haar kussen rook. Ik kon 2 koppen koffie nemen! Zelfs nog een glaasje wijn… en nog eentje… en nog… Ik nam mijn boek mee onder mijn arm en kon die avond een goed aantal hoofdstukken doorlopen! Ze zag me pas de volgende ochtend weer en keek toen verbaasd over het randje van haar slaapzak. Bij Elynn ging het kampeeravontuur iets anders. Want juist bij de dochter met de prikkelverwerkingsstoornis bleken de buren een tuinfeestje te hebben gepland, inclusief klappende ballonnen en vuurwerk dat werd afgeschoten hier en daar. Tel daar de opgebouwde spanning van een hele week bij op en je begrijpt dat we een knalfuif hadden!

Zo simpel…

Uiteindelijk gingen de buren rond 00.30 uur opruimen en viel Elynn langzaam in een diepe slaap. Dankzij de zon die vroeg opkwam en de witte, lichte tent, gingen haar ogen rond 5.30 open en was de rust weer over. En dat was oke. Ik kon het opstaan tot 7 uur rekken en daarna mocht ze binnen televisie kijken met wat lekkers. Met een grote kop koffie schoof ik slaperig naast haar op de bank. Ik dacht aan de drukte in de tent de avond ervoor, de spanning, de huil- en lachbuien, het laat slapen en weer vroeg opstaan. Ik vroeg haar: “hoe vond je het kamperen?” En daar kwam haar antwoord: ” Superleuk mama! Het dansen samen, het lachen, het naast elkaar slapen, zo leuk!” En daar was het. Zo simpel. Ondanks wat tegenslag heeft zij juist alle leuke dingen opgenoemd, die zij het belangrijkste vond en die zijn blijven hangen. En daar gaat het natuurlijk om. We hebben het superfijn gehad samen! Making memories en dat hebben we gedaan!

 

You Might Also Like

Thuisblijvers zijn re(te)creatief en beregezellig!

Een lekkere vent in een fluffy konijnenpak

Vakantiepark Molenheide de handicap-proof!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *