Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter
Kinderen

Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter

feb 09, 2018 Geen reacties

organiseren van een kinderfeestje

Verjaardagspartijtjes. Je kent het denk ik wel als ouder zijnde. Je kind is jarig (geweest) en wil een fuif met haar vriendinnen. Als je de serie ‘Luizenmoeder’ kijkt dan heb je misschien wel een idee van de strubbelingen die er kunnen zijn als we kijken naar het organiseren van zo’n kinderfeestje. Wie nodig je uit? Mag je dochter zelf kiezen of kies je stiekem met haar mee? Hoeveel budget trek je daarvoor uit? Hoe groots ga je het aanpakken? Hang je er een thema aan?

waarom moet zo’n feestje standaard erbij horen?

Ik was laatst met een vriendin in gesprek over deze kinderfeestjes. We hebben allebei een dochter met een handicap en een dochter zonder. We hadden het erover of onze ‘beperkte dames’ ook een kinderfeestje zouden willen hebben. Dat ze het begrip niet kennen wil niet zeggen dat ze geen recht hebben op ook een fuif. Ik weet van Elynn dat ze haar verjaardag graag viert, thuis met familie en vrienden en op school met haar klasgenootjes. In de klas zelf. Samen met de juffen die het organiseren. Omdat ze op speciaal onderwijs zit besteden ze net wat meer aandacht aan deze speciale dag, zodat de dag zonder al te veel prikkels en fijn verloopt voor de jarige. Mijn vriendin zegt op een gegeven moment: Waarom zouden we dat willen voor ze dan? zo’n feestje? En precies, dacht ik. Waarom eigenlijk? Wat missen ze dan? Waarom moet zo’n feestje standaard erbij horen? Ik leg me erbij neer dat het gewoon niet zo snel zal gebeuren voor haar.

hoe ga ik dat aanpakken?

Maar ergens knaagde het wel een beetje. Misschien omdat het ‘normaal’ is dat je als meid van 7 jaar een feestje geeft voor je vrienden en ik voor Elynn nog nooit een feestje georganiseerd heb, buiten haar gewone verjaardag thuis om. Misschien omdat ik geen idee heb hoe ik dit aan kan pakken, ze geen vrienden en vriendinnen heeft in de wijk omdat haar school 25km verderop zit, ik niet weet wat we dan zouden moeten gaan doen en belangrijker nog, wie ze zou moeten vragen. Ze mag dan wel 7 jaar geworden zijn, cognitief wordt ze geschat rond de 4. Geef je op die leeftijd al een feestje?

niet echt ‘los’ van hun ouders

Natuurlijk zouden we haar klasgenootjes kunnen vragen bij haar thuis langs te komen of af te spreken op een feestlocatie. Bij die eerste optie neem ik alle zorg voor mijn rekening van alle kinderen die komen, waarvan de meeste een aandoening, ziekte of handicap hebben. Of ik zorg ervoor dat de ouders ook een bakkie mee drinken maar dan is het voor de kinderen toch niet echt alsof ze ‘los van hun ouders’ op een feestje zitten. Kies ik voor optie 2 dan zouden de ouders of begeleiders ook mee kunnen komen maar dan zal ik de entreegelden van zowel kinderen als ouders voor mijn rekening moeten nemen. Dat wordt een duur geintje.

het raakt me, het moet voor haar toch ook gewoon zo kunnen zijn?

En ergens zie ik dat niet zitten. Het voelt als teveel gedoe, laat staan wat voor een impact de uitvoering ervan geeft. Misschien heeft Elynn de tijd van haar leven maar is ze daarna zwaar overprikkeld, anderzijds zou ze kunnen roepen er helemaal geen zin in te hebben en dat zit ik met een huiskamer vol treurende gezichtjes en ouders die misschien wel die 25km hebben gereden om bij ons te komen. Dat het bij Yinnte allemaal veel makkelijker zal gaan daar ben ik me van bewust. Het geven van een fuif voor een 5-tal 5-jarigen die graag patat willen met een frikandel, een paar uur naar een indoorspeeltuin gaan en als afsluiter een ijsje naar binnen werken klinkt zo gemakkelijk. Maar moet het dat voor Elynn ook niet gewoon zijn? Of zal het moment komen dat ze allebei op een andere manier hun verjaardagsfeest gaan invullen? Dat zou niet erg moeten zijn. Toch raakt het me.

het maken van vrienden is niet makkelijk voor haar

Natuurlijk weet ik dat het maken van vrienden niet makkelijk is voor haar, dat mama altijd mee moet naar de speeltuin en ze praktisch nooit alleen is met andere kinderen wanneer ze buiten speelt, simpelweg omdat dat niet veilig is voor haar. Misschien, in de toekomst, als ze ouder is en wellicht lid wordt van een sportclubje of een muziekgroep, dat ze nieuwe kinderen leert kennen en nieuwe vrienden leert maken. Dat ze naar me toe komt en zegt: mam, ik zou heel graag een feestje. Wil je me helpen? Dat we samen iets leuks verzinnen, iets wat ze graag doet en dat we dan samen de uitnodigingen versturen. En misschien ook niet. Misschien moet ik wel gewoon genoegen nemen dat Elynn gelukkig is, ook zonder kinderfeestje. Want wat ze niet kent, mist ze ook niet.

You Might Also Like

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt

Als een Eskimo met bevroren wimpers

Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…

Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten

De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen

De 18 vooroordelen over gehandicapte kinderen

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *