Ze hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed
Opvoeding

Ze hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed

mei 22, 2018 Geen reacties

Groepje hangjonkies

Ik heb al eerder een blog geschreven over Elynn en het hebben van weinig tot geen vriendjes in de buurt om mee buiten te kunnen spelen. Niet meespelen. Hoe lastig ik dat soms vind als moeder en hoe pijnlijk ook eigenlijk. Dat het zeer deed dat Elynn niet buiten kon spelen was puur mijn eigen gevoel en verwerkingsproces, een ideaalbeeld dat ik had en nodig moest bijschaven. Elynn maalde er namelijk niet om dat ze niet spontaan en helemaal alleen naar de speeltuin kon gaan. Die vond het prima en gezellig dat ik mee ging met haar.

Maar ze is inmiddels 7+ en Elynn hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed. De gilletjes, het gegiechel, het brullen met elkaar. En dan ook dat ze geen onderdeel uitmaakt van het groepje hangjonkies in de wijk. En dit steeds beter begint te begrijpen ook…

Niet alleen naar de speeltuin

Elynn laat ik niet zomaar alleen naar de speeltuin gaan. Waarom niet? Omdat ze geen gevaar ziet. Niet in het verkeer, niet in onbekende mensen. Haar naar het speeltuintje laten gaan twee straten verderop betekent: een weg moeten oversteken waarbij ze niet goed kijkt of er verkeer aankomt, haar op haar tractor of fiets laten gaan waar ze niet geheel zelfstandig op- en af kan stappen en het niet kunnen bijhouden van de andere kinderen waardoor ze waarschijnlijk alleen op het pleintje achterblijft. Misschien is ze in de tussentijd al meerdere malen gevallen en weet ze de weg terug naar huis niet meer… gatver! Daar draait mijn maag nou bij om. En daarom gaat zij niet alleen buitenspelen. maar man, dat doet best zeer!

Ik blijf op gepaste afstand toekijken

Van de week zaten we samen aan de keukentafel een spelletje te doen. Prachtig weer buiten en al snel klonken de vrolijke stemmetjes buiten in het pad. “Mama! wie hoor ik?”. “Kinderen uit de buurt” antwoordde ik haar. “Ik wil ook!”. “Maar Elynn, we zijn net al samen naar de speeltuin geweest, je kan wel in de tuin spelen?”. Terwijl ik het tegen haar zei bedacht ik me dat het best oneerlijk is. En dat het voor haar niet leuk moet zijn om niet mee te mogen doen met de rest.

Ik zorg er altijd voor dat ik met haar mee ga naar buiten en waar ik voorheen fanatiek met haar meespeelde op het pleintje, blijf ik, nu ze groter is, op gepaste afstand zodat ze beter contact kan maken met leeftijdsgenootjes. Dat de leeftijdsgenootjes sneller zijn dan haar en vaak weinig toenadering zoeken, dat lijkt haar niet te deren. Ze kletst vrolijk in het rond tegen wie het ook maar wil horen. Mij steekt het wel een beetje. Maar kinderen zijn kinderen en die houden geen rekening met een meisje dat niet zo goed kan meekomen.

Haar hand vasthouden

Maar eerlijk is eerlijk. Als moeder zijnde kan en wil je toch niet de hele dag samen met je kind naar de speeltuin gaan? Begrijp me niet verkeerd, ik gun haar alles en help haar overal waar dat nodig is, maar ik heb simpelweg niet de energie  om haar hand vast te houden de hele dag. Daarom vind ik het mijn taak als moeder om haar te stimuleren tot meer zelfstandigheid… Maar er zijn grenzen, in haar en in onze situatie. Dit is er eentje…

Als ze me met die grote blauwe ogen aankijkt en ik de teleurstelling zie… goed, we zaten die middag voor de tweede keer op het speelpleintje. Ik had mijn werk opzij gezet en haar enthousiasme had me over de streep getrokken. En ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om haar hier in onze keuken te laten zitten, terwijl buiten het vertier te vinden was. Het bleek een goede zet te zijn geweest want op het pleintje speelden de kinderen van onze overburen.

De kinderen kon ze nog niet zo goed en ze raakten aan de praat. De kinderen, een jongen van haar leeftijd en een iets jonger meisje, luisterden naar haar en bleven in de buurt om met haar verder te praten. Sterker nog, ze wilden met haar spelen. De tractor werd uitgeleend, Elynn mocht meevoetballen en ze speelden tikkertje. Er verscheen een grote glimlach op mijn gezicht terwijl ik daar in het warme zonnetje zat te genieten van wat er zich voor me afspeelde.

Komen jullie bij mij spelen? hoor ik haar vragen

Helemaal toen ik Elynn hoorde vragen: ” Jongetje? meisje? komen jullie bij mijn spelen in de tuin? ik heb een schommel!”. De kinderen keken elkaar aan en knikten: “Oke”…Huh? wat? Nodigde Elynn nou net vriendjes uit om te komen spelen?! Wow! Mijn hart maakte een sprongetje. Wat wordt ze toch groot en wat ben ik trots op haar en haar mooie, sociale karakter. Waar maak ik me nou eigenlijk druk om?! Beren op de weg? welke beren?! Ze doet het gewoon! HELEMAAL ZELF!

 

You Might Also Like

‘Nee’ leren zeggen en anders een lesje schenenschoppen en ballenraken

Kap nou eens met dat geruzie!

Niet langer shoppers bij hun billen grijpen!

Ons avondritueel? Een koude karbonade en een neuskus vol tederheid

Ipad kinderen! screen koters ofwel de monitor generatie

Als zwemles en een zwemdiploma niet vanzelfsprekend is voor je kind

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie en ga daarna weer door

De normen en eisen van een 7-jarige

Ik staar met open mond naar het briefpapier…

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *