Kap nou eens met dat geruzie!
Opvoeding

Kap nou eens met dat geruzie!

feb 06, 2018 Geen reacties

“een flinke uitbarsting”

Ruzies tussen kinderen. Mijn kinderen. Laat ik het daar eens over gaan hebben. Over hoe fantastisch mijn kinderen ruzie kunnen maken en ze het ook binnen no-time weer goed maken met elkaar. En hoe we daar als volwassenen eigenlijk wat van kunnen leren.

“ik wil niet overal op reageren”

Gisteren nog hadden de meisjes een ruzietje met elkaar. Net voor het avondeten uiteraard. Als er een heerlijke spanning van de lange dag is opgebouwd en nodig uit die kleine lichaampies moet, met geweld en een flinke uitbarsting. Het ging erover dat ze te dicht naast elkaar zaten waardoor Elynn vond dat Yinnte niet mocht wiebelen en Yinnte vond dat Elynn haar niet aan mocht raken. Een wereldprobleem dus. Wat ik als moeder wil leren, is dat ik niet overal op reageer. Laat ze het maar uitvechten samen. Worden ze wijs en groot van en zo leren ze elkaars grenzen opzoeken en respecteren. Lukte me niet natuurlijk. Op ieder klein kikje wat ze gaven naar elkaar vloog ik als een wilde uit de keuken, in vol ornaat met een pan en een vleesmes om vervolgens voor ze te gaan staan met mijn handen in mijn zij en te zeggen: kap nou eens met dat geruzie! Keer op keer hielp het voor geen meter natuurlijk en werd ik keihard uitgelachen. Zo irritant. Dat vleesmes hielp ook al niet om stoer over te komen. Helaas.

“megagrote issues tussen kleine dames”

Vaak gaat het om kleine probleempjes. Wie de gele beker mag, het roze bord, wie als eerste een hap mag nemen, wie de toetjes mag pakken uit de koelkast, wie er mag ademen, te hard lacht, niet dooreet (ze houden elkaar zo goed in de gaten), wie stinkt, wie niet stopt met lachen, wie als eerste boven is, wie als eerste en als laatste mag schommelen enz enz. Wereldproblemen dus. Megagrote issues tussen die kleine dames. Ik kan er om lachen, soms. Ik kan er om huilen, om grommen, om irriteren, maar meestal probeer ik het dus te negeren. Ze zijn nog zo klein. En tegelijkertijd smeden ze de meest duistere plannen tegen de wereld. Tegen mijn wereld. Dan schelden ze elkaar de huid vol, kan ik het na 70 keer niet meer negeren, spring ik ertussen, roepen ze tegelijkertijd: mama! bemoei je er niet mee. Lachen ze me keihard uit en geven ze elkaar een high five, terwijl ik afdruip, vol woede en nerveuze trekjes. Gemene trutjes.

“ruzie is nodig om te leren”

Ruzie is nodig om te leren zijn wie ze zijn. Van zich af te leren bijten en waar kan dat beter dan in hun eigen, veilige omgeving, omringd door mensen die van ze houden. Waar ze mogen uitglijden, brullen, tieren, in hun broek piesen van het lachen of krijsen van het huilen. Daar mogen ze zijn wie ze zijn. Daar is je grote zus om je uit te dagen, je papa om je te vloeren en je mama om je te irriteren. Thuis mag je leren om je eigen karakter te vormen. In een omgeving waarin je gecorrigeerd wordt als dat nodig is. Of je wordt geheel vrij gelaten om dit te ontwikkelen, op wat gesnauw na vanuit de keuken. Anyway, je krijgt de ruimte in een geborgen omgeving om groot te worden. Mooi toch? Zodat je de grote wereld aankan. Want man, die is groot en gemeen. Zeggen ze dat kinderen hard kunnen zijn. Grote kinderen met een baard en borsthaar of oude meisjes met staalharde gezichten, die zijn harder. Die roepen niet direct wat ze denken, die steken je onder water nadat ze je vuil hebben bekeken. Kinderen handelen vanuit instinct. Of ze zijn gewoon gemeen. Maakt niet uit. Ze zijn vaak onwetend maar betrouwbaar. Dat je als kind weerbaar moet zijn of worden is een must. Oefen dat maar lekker thuis. Tegen je zus of broer. Of je vader en moeder. Tegen je vader. Je vader.

“ze maken ruzie om mij een hak te zetten”

Op het moment dat er geen ruzie gaande is denk ik altijd: wat heb ik toch voorbeeldige kinderen. Ze spelen samen zo lief. Dus. En gelukkig zijn er ook veel momenten dat ze leuk samen kunnen spelen. Ik ga haast denken dat ze ruzie maken om mij een hak te zetten. Dat ze denken: mama kan wel wat ontwikkeling gebruiken. Die moet nog beter leren van haar af te bijten. Is stiekem ook wel een beetje zo. Mama heeft hier wat moeite mee. Zeg ik eerlijk. Natuurlijk zorgen mijn kinderen ervoor dat ik ga nadenken over mijn eigen gedrag. Over alles waar ik moeite mee heb en dat vergroten ze dan zo lekker uit voor me. Zodat ik ga nadenken over wat ik allemaal niet goed kan maar wel wil leren. Natuurlijk zijn ze zich daar niet van bewust maar komt het wel zo uit. Toch? Ze zorgen ervoor dat ik beter word dan wie ik ben en laten me innerlijk groeien. Ze laten soms ook mijn irritatie groeien maar dat terzijde. Daar werken we wel weer aan…

 

 

 

 

You Might Also Like

De normen en eisen van een 7-jarige

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Ik staar met open mond naar het briefpapier…

Ons avondritueel? Een koude karbonade en een neuskus vol tederheid

Ze hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed

Niet langer shoppers bij hun billen grijpen!

Als zwemles en een zwemdiploma niet vanzelfsprekend is voor je kind

‘Nee’ leren zeggen en anders een lesje schenenschoppen en ballenraken

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie en ga daarna weer door

Ipad kinderen! screen koters ofwel de monitor generatie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *