Ik werd moeder zonder moeder
Moederschap

Ik werd moeder zonder moeder

nov 28, 2017 2 Reaties

Leren van je eigen moeder

Ik weet nog goed dat ik dacht: Ik wordt later een moeder die kiest voor de zachte aanpak. Zo’n moeder die alleen maar liefde uitstraalt, die rustig uitlegt en die zachtaardig corrigeert. Een moeder die door weer en wind met haar kinderen naar die ene speeltuin fietst, die net voor het eten haar kinderen nog stiekem een snoepje geeft, die danst op vrolijke kinderdeuntjes maar vooral een moeder die haar kinderen alle mooie dingen in het leven leert die ze van haar eigen moeder had geleerd.

Ze stapte te vroeg uit het leven om oma te kunnen worden

En bij die laatste zin moet ik slikken. Nog steeds. Mijn lieve moeder, die mij zoveel moois heeft laten zien van het leven toen ik klein was. Die mij geleerd heeft dat het goed is om jezelf te zijn, dat het goed is om aardig te zijn voor anderen en lief te zijn voor dieren. De zachtaardige moeder die haarzelf vaak opofferde voor mijn geluk. Die lieve moeder… Die graag oma had willen worden om opnieuw alle liefde van de wereld te geven. Mijn lieve moeder… die te vroeg uit het leven is gestapt om mijn kinderen te kunnen omarmen.

Ik voelde me radeloos en alleen

Ik werd moeder zonder mijn moeder. Ik heb vaak zachtjes liggen huilen met mijn handen om mijn steeds groter wordende buik. Ieder schopje dat ik voelde wilde ik met haar delen. Helemaal toen bleek dat mijn meisje niet gezond was. Ik wilde weten wat ik moest doen, wat ik moest voelen en ik wilde niets liever dan haar woorden die mij konden kalmeren. Maar ze was er niet. Het moment dat Elynn werd geboren miste ik haar hand die in mijn hand lag. In die koude ziekenhuiskamer miste ik het rustgevende kneepje. De aai over mijn haar. De jaren verstreken en mijn leven bestond uit zorgen voor Elynn en overleven. Hoe vaak ik huilend en met een gebroken hart ‘mam’ heb geroepen als ik alleen was weet ik niet meer. Het is moeilijk te omschrijven hoe zeer ik haar miste op de momenten dat ik als moeder radeloos was en niet meer wist welk pad ik moest inslaan. Maar ik stond niet alleen. Naast mijn man stonden er vele, liefdevolle familieleden en vrienden aan mijn zij maar niemand die haar plaats kon innemen. Niemand.

Rennen over het gras op blote voeten

Die liefdevolle, zachtaardige moeder zou ik worden. De moeder die kon doen en laten wat ze wilde en haar kinderen overal mee naar toe zou nemen. Die hand in hand met haar kinderen zou rennen over het gras op blote voeten, die zou dansen door de branding en die de zon en de sneeuw zou omarmen. Maar toen werd Elynn geboren en die kon door haar beperkingen niet overal naartoe. Die wilde niet altijd iets nieuws ontdekken en die hield niet van de zon, de sneeuw, het strand en de zee. Die zocht geborgenheid in mijn armen en wilde niets liever dan rustig samen knuffelen, binnen. Die kon niet altijd iets met mijn zachte aanpak en die snakte naar duidelijkheid en structuur. Ik moest meer dan eens mijn zachtaardige kant laten varen voor een meer directieve aanpak en oh wat deed dat pijn vanbinnen en ging dat tegen mijn natuur in. Ik bleef vaker binnen met haar en gaf haar de geborgenheid die ze op dat moment nodig had. Ik veranderde vanbinnen voelde ik. De spontaniteit veranderde langzaam in voorzichtigheid en onzekerheid. Deed ik het wel goed zo?

Twijfels en tranen

Inmiddels is er een tweede meisje in ons gezin geboren. Dit meisje houdt wel van avontuur, van spanning en van het buitenzijn. Door haar heb ik geleerd dat ik ook die andere moeder mag zijn. Dat het oké is wat ik voel als moeder en dat het oké is om twijfels te hebben en tranen. Het beeld dat ik in het verleden had van mezelf als moeder is aan het vervagen. Verwachtingen van mezelf waar ik niet meer aan kan voldoen. En ook niet aan wil voldoen. Het is goed zo.

Ik heb kunnen afkijken bij mijn moeder, maar veel te kort

Mijn moeder heeft me laten zien hoe een liefdevolle moeder kan zijn. En wat mis ik haar toch, iedere dag. Ik heb een speciale dochter en ik mis de gebruiksaanwijzing. Ik ben een speciale moeder… en ik mis de gebruiksaanwijzing. Soms rommel ik maar wat aan. Denk ik. Maak ik keuzes die ik liever niet wil maken maar moet maken voor mijn kinderen. Ik heb kunnen afkijken bij mijn moeder. Maar zo veel te kort. Zoveel vragen heb ik nog over het moederschap maar ze is geen telefoontje van me weg. Ik ben een dochter met dochters en een moeder zonder moeder. En dat is soms verdomd verdrietig.

Maar ik ren tegenwoordig wel over het gras op blote voeten en ik dans door de branding op zomerse dagen. Ik schreeuw mee met muziek, lach en dans tot ik erbij neerval, met allebei mijn dochters! Allebei op hun eigen, unieke manier. Ik heb uiteindelijk mijn eigen weg gevonden en vul het moederschap op mijn eigen manier in. Ik heb het leven lief, ondanks het verdriet in mijn ogen en het gemis dat er is.

You Might Also Like

Genomineerd voor de Liebster award!

Ik laat een complete hangbrug instorten en neem een andere route naar geluk

Jou mag helemaal niks meer overkomen, alleen maar liefde…

De kunst van het herhalen: Elynn knalt de woorden er als een mantra uit!

Wat is het verschil tussen een schoolpleinmoeder en een zorgmoeder?

Met wapperende haren in de wind en onze blik op oneindig

2 Comments

  1. Wat ontzettend verdrietig! Maar helaas ook herkenbaar! Dikke knuffel! X

    1. dank je Marieke

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *