Orthopedische schoenen zijn toch van die bruin glimmende, opgehoogde, klompen?
Hulpmiddelen

Orthopedische schoenen zijn toch van die bruin glimmende, opgehoogde, klompen?

okt 06, 2017 Geen reacties

Haar voeten stonden afwijkend, maar dat trok wel recht dacht ik

Orthopedische schoenen. Oh natuurlijk, die schoenen met zo’n ophoging en zo’n ronde neus die je vaak ziet schitteren aan de voeten van een bejaarde vrouw of schoenen die met 8 cm verhoogd zijn vanwege lengteverschil in zo’n vieze kleur bruin of grijs. Voor klompvoeten, scheve voeten, hamerteenvoeten, eeltknobbelvoeten, oudemensenkwaaltjes voeten… Maar ik had niet gedacht dat er ook zulke schoenen bestonden voor mijn dochter en dat ze ze ook ooit nodig zou hebben. Want toen ze geboren was zag ik wel dat haar voeten een klein beetje afwijkend stonden, beetje scheef naar buiten. Maar ach, als ze eenmaal zou gaan staan en lopen dan trok dat wel recht dacht ik. Niet dus. Want Elynn ging niet lopen op de leeftijd dat de meeste kinderen dit gingen doen. Ze bleef liggen. En af en toe een beetje zitten of rollen. Dus die scheve voetjes bleven, werden nog een tikkeltje schever zodat het voor haar bijna onmogelijk was om erop te staan.

Gehandicapt en dan ook nog van die vormloze hompen leer aan haar kleine voetjes?

Ze werd 3 jaar. Al die jaren droeg ze gewoon zachte babyslofjes en op den duur kleine sneakers omdat de stafunctie niet nodig was. Ze had geen dure, goede schoenen nodig dus kreeg ze comfortabele instappers. Maar, Elynn leerde voorzichtig staan na veel uurtjes zweten en doorbijten bij onze fysiotherapeute die aan huis kwam. Daar ging ze hoor, van een stoeltje op wieltjes waar ze zichzelf in kon afzetten naar voorzichtig rechtop staan in de statafel. Leuk vond ze het niet, maar ze zette door. Ik ook, want ik was heel erg benieuwd geworden na deze grote stappen of ze ooit zou kunnen staan op haar benen. Lopen dat maakte me voor toen niet uit. Staan kon al geweldig voor de stand van haar voeten zijn! Dat haar voeten inmiddels, na jaren ongebruikt te zijn, best scheef waren gaan staan viel de revalidatie arts ook op. Ze stelde voor om orthopedische schoentjes aan te gaan schaffen voor Elynn. Help! wat? Ik had er geen idee van dat zulke schoenen er ook best gezellig uit konden zien. Ik had die zware, lelijk bruine leren, opgehoogde klompen in gedachten. Ik bedoel, ze was al gehandicapt, moest ze dan ook nog van die vormloze hompen leer aan haar kleine voetjes krijgen? Niks hips? echt niet?
“Jawel, zei de revalidatie arts, “we hebben hele leuke printjes om uit te kiezen voor haar”.

De vreugde werd pas groot toen ik zag dat ze er goed op kon staan!

Ze had gelijk, het viel me reuze mee. De gedachten aan lieve, roze leren sneakers of laarsjes die kleine meisjes krijgen als ze voor het eerst leren stappen moest ik uit mijn hoofd zetten. Orthopedische laarsjes werden het! Even omschakelen. De vreugde werd pas groter toen ik zag dat ze er voorzichtig toch wel erg goed op leerde staan! Zonder pijn aan haar voeten en niet lang daarna zette ze voorzichtig haar eerste stappen langs de bank. Wow! dat was een flinke mijlpaal! Haar eerste schoentjes waren wit met roze leren laarsjes. En ieder jaar mochten we, als haar voeten weer gegroeid waren, door het grote boek bladeren met de vele printjes, kleuren en modellen. Natuurlijk was ik zelf ook nog regelmatig te vinden in de reguliere schoenenwinkels om af en toe even de ‘normale kinderschoenen‘ sfeer op te snuiven. Stiekem hoopte ik dat ze na zoveel jaar orthopedische schoenen te hebben gedragen wel kon overstappen naar gewone schoenen. Dat haar voeten opeens na een paar jaar niet meer scheef zouden staan. Wat natuurlijk niet zo was, maar toch. Het duurde een paar jaar voordat de arts aangaf dat Elynn wel baat kon hebben bij het dragen van beenspalken. Op die manier hielden de spalken haar voeten op de plek en konden wij gewoon op schoenenjacht in de reguliere schoenenwinkels. Gewoon. Even snel tussendoor op een vrije woensdagmiddag. Niet dus. Normale schoenen kopen was een hels karwei! Maandenlang heb ik geslenterd langs verschillende winkels met een opbollende handtas waar die verrekte spalken inzaten, er keer op keer achter te komen dat de normale schoenen niet pasten over die spalken! Totdat het moment daar was dat ik leuke, stoere, hippe sneakers in mijn hand had, met de spalk die erin paste en die ook nog eens leuk geprijsd waren. Bingo! Eenmaal thuis zat Elynn op de bank te gillen van blijdschap, ze vond ze zo mooi en ze wilde ze gelijk aan! Daar gingen we. Ik op mijn knieën voor haar, voet in de spalk gedrukt, zat prima, schoen eroverheen…Help. Hij ging niet makkelijk aan. Hij ging helemaal niet aan. Vloekend perste ik haar spalk wat harder in de schoen, Elynn inmiddels licht gefrustreerd omdat hij niet paste, ik rood aangelopen met zweetdruppels, correctie, de f#cking stille oceaan, die langs mijn rug naar beneden stroomde. Elynn die begon te huilen en te schreeuwen dat ze ze niet aan wilde, ik die de schoenen hardhandig in de doos terug duwde en me bedacht dat de winkel nog een klein uurtje open was om die stomme schoenen terug te brengen. Missie mislukt. Gefaald. Ik vloekte vanbinnen na mijn maandenlange zoektocht en het deed zeer haar zo verdrietig te zien. Het deed ook zeer om mezelf zo verdrietig te zien wat hoe belangrijk was het eigenlijk allemaal? Waar draaide dit om? De volgende dag met hangende pootjes en een verslagen gevoel een telefoontje naar de schoenmaker voor het laten aanmeten van nieuwe orthopedische schoenen.

Een te hoog prijskaartje voor spuuglelijke schoenen

Dit is allemaal alweer een tijdje geleden. Elynn is inmiddels in het bezit van haar derde paar beenspalken (zijn er inmiddels allebei aan gewend geraakt) en haar tweede paar reguliere schoenen die over de spalken passen. Ik moet zeggen dat het nog steeds iedere keer een zoektocht is naar de juiste schoenen die wijd genoeg zijn om over de spalken heen te gaan. Maar ik geef niet op. Want waar ik inmiddels de schaamte voorbij ben wat de orthopedische schoenen betreft voor mijn meisje, ben ik wel geschrokken van het prijskaartje die tegenwoordig aan de aangepaste schoenen hangt. Natuurlijk is het maatwerk, handwerk, dat begrijp ik heel goed. Maar ik vind het te veel geld voor schoenen die ik persoonlijk spuuglelijk vind en die gelukkig, met de komst van de beenspalken, niet meer nodig zijn voor het bewaken van haar loopveiligheid.

Elynn maakt het niet uit, zij wil alleen maar gele schoenen

Natuurlijk realiseer ik me dat het wederom een proces is van loslaten van mijn eigen ideeën en wat ik voor mijn dochter zo graag zou willen. Dat er ouders zijn in eenzelfde positie die geen specifieke schoenkeus hebben voor hun kind en dat enkel orthopedische schoenen de oplossing zijn voor hun kind om te kunnen lopen. Daar sta ik wel bij stil en ik ben ook dankbaar dat we jarenlang gebruik hebben gemaakt van deze speciale schoenen die er toch maar mooi voor gezorgd hebben dat Elynn is gaan lopen. Elynn interesseert het allemaal niet heel veel. Als de schoenen de kleur geel mogen hebben dan is zij blij. Orthopedisch, regulier, laarzen of klompen. Met of zonder ophoging, we hebben ze gehad en het deed haar niks. Dat is dan weer het mooie van haar handicap. Ze is gelukkig met hetgeen ze krijgt en eist geen dure schoenen. Dat het mij als moeder wel veel doet zegt genoeg over mij en het nou eens leren loslaten van die standaard denkpatronen en wat meer van mijn dochter te gaan leren over het maling hebben aan de wereld om mij heen.

You Might Also Like

Het busje. Vroeger vond ik ze doodeng, tegenwoordig hoort mijn dochter ook bij deze gezellige groep

en… LOS! Als een wilde sta ik te juichen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *