Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt
Kinderen

Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt

sep 01, 2017 2 Reaties

Overvragen.

Volgens opa van Dale betekent dit ‘een te hoge prijs vragen’. Grappig, een andere betekenis voor dit woord, maar tegelijkertijd zo waar! Ik zou overvragen in de situatie met mijn zorgintensieve dochter als volgt omschrijven: het intellect vermogen om in een zeer kort tijdsbestek zoveel mogelijk vragen af te vuren en binnen een zeer korte periode, de gegeven antwoorden niet te onthouden, vooral niet te ordenen, vervolgens ook niet te selecteren en op alle vragen tegelijk te reageren. Dus meneer van Dale heeft ergens wel een punt: mijn lieve schat vraagt een te hoge prijs voor hetgeen wat ze wil weten. Ze loopt over van informatie maar wil toch altijd net iets meer te weten komen. Soms vraag ik me af waarom, want ze doet niet altijd iets met de informatie die ze tot haar krijgt.

Dit komt door haar hersenbeschadiging. Haar informatieverwerking is verstoord, als ook vertraagd, waardoor ze niet alles kan opnemen, niet alles wat er tegen haar verteld wordt begrijpt en ze de informatie eigenlijk ook niet goed een plekje geeft in haar hoofd. Conclusie: een altijd kwebbelend dametje die je de kleren van je lijf vraagt, vooral niet wacht op je antwoord, heerlijk door het gesprek heen tettert en klaar is met luisteren naar je als haar energie op is. Zo puur. Zo eerlijk. Zo ontzettend irritant soms. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er soms wat nerveus van wordt. Echt, ik wil haar met liefde alles uitleggen wat ze wil weten, wil elke vraag van haar beantwoorden die ze voor mijn voeten gooit, wil haar alles leren wat er in de wereld te leren valt, wil samen met haar de mooiste, intiemste gesprekjes voeren over het leven…maar het kan gewoon niet. niet altijd en niet altijd op hetzelfde niveau.

Gisteren waren we buiten in de tuin. De zon was doorgebroken en de temperatuur liep heerlijk op. Zwembadweer! Ze riep al de hele ochtend dat ze heel graag in het badje wilde poedelen. Daar gaan we dan. Terwijl ik in de hete zon het zwembadje stond te vullen met ijskoud water uit het buitenkraantje, daarbij half gebogen stond te turen of het badje eigenlijk niet lek was gegaan vorig jaar, me bedacht dat de tuinslang toch wat te kort was zodat het water met een boog in het badje moest vallen, dat de tegels onder mijn voeten scherp waren… au, begon het vragenvuur. Waarom het badje hier stond en niet daar, waarom er koud water in moest, waarom met de tuinslang, waarom een zwembroek aan, waarom dit speelgoed erin mocht en niet deze, waarom het eigenlijk woensdag was, waarom we samen waren en niet met z’n vieren, waarom…waarom… Ik vroeg haar al een paar keer of ze nog even wilde gaan spelen en ik haar wel zou roepen als het badje klaar zou zijn en ze erin kon. Ze hoort me niet. Ze wil me niet horen. Mijn geduld raakt een beetje op merk ik. Ben ook moe. Het was vroeg vanmorgen. Nogmaals vraag ik haar, wat strenger nu, of ze eventjes plaats wil maken zodat ik rustig het badje kan vullen. Nee hoor. “waarom dan? ik wil meekijken mama”. Nog meer vragen vuurt ze af. Ik kan ze niet meer ontwijken. Wordt er onrustig van en merk dat ik lichtelijk begin te mopperen. Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt. Maar de vragen gaan door. Vanbinnen woelt bij mij de onrust en ik hoor madam karma in mijn oor hijgen dat ik moet opschieten met het vullen van dat verrekte badje. Dat ik mijn kleine dame moet kunnen negeren, omdat ik volwassen ben, wijzer ben, groter ben en ik me niet moet laten meeslepen door haar drang naar antwoorden. Dat ik haar handicap maar moet accepteren. Knap. ik kan het niet. Niet op dat moment in die brandende zon. Niet vandaag. Mokkel karma lacht me uit. Ik ben gezakt. Als ik niet wil luisteren dan moet ik maar voelen. Ik verlies de grip op de tuinslang. De harde waterstraal spuit in mijn gezicht en zet me weer even met beide benen op de grond. Ik kijk naar mijn dochter. Ze schiet in de lach en wijst naar mijn natte haren en doorweekte top. “Waarom dan mama?” Ik schiet ook in de lach. Vraag maar raak kleine smurf, jij mag dat. Kan mij het eigenlijk schelen. Waar maak ik me zo druk om. Ik zit hier op mijn knieën in de tuin, samen met mijn prachtige dochter op een heerlijke lentedag in mei. Waarom laat ik me zo snel van de wijs brengen? waarom pakt het me zo snel? waarom? ik weet het niet. Ik geef haar een knuffel en duw expres mijn natte haren in haar gezicht. Ze geeft een kreet van plezier en ik geniet van dit kleine, intense moment met mijn meisje en ik hoop dat tante karma me meer van deze onverwachte, blijf-in-het-moment-en-maak-je-niet-druk leermomenten blijft geven, zodat ik gefocust blijf op wat werkelijk belangrijk is.

You Might Also Like

De 18 vooroordelen over gehandicapte kinderen

Als een Eskimo met bevroren wimpers

Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter

Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten

Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…

De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

2 Comments

  1. weer mooi geschreven Marjolein👍❤️😘

  2. Prachtig Marjolein!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *