Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten
Kinderen

Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten

sep 01, 2017 Geen reacties

Vanaf het moment dat Elynn in haar eerste levensjaren werd overspoeld door emoties en gevoelens die ze maar moeilijk kon plaatsen, laat staan wegzetten of negeren, bijt zij op haar pols. Op sommige momenten geeft zij haar pols enkel een likje, een liefkozend kusje of een kroel, maar wanneer er boosheid in het spel is, zet ze haar tanden erin. Om het gevoel de baas te zijn, om het gevoel niet te willen voelen of om het gevoel zo snel mogelijk kwijt te willen zijn. Ik ben er nog niet uit. De pols in kwestie ondergaat het geknabbel lijdzaam. Soms zijn er zelfs afdrukken zichtbaar van haar tanden. Een paar jaar geleden was vooral haar verlamde kant de aangewezen pispaal. Dat babypolsje, waar toen littekenweefsel op de huid was gekomen en een bosje donshaar goed groeide op de bijtplek, was zo mak als een lammetje door de parese. Arm ding. Op een dag bedacht Elynn dat zij meer gevoel had in haar ‘goede’ pols en deze een betere kandidaat was voor het afreageren. Wat vind ik het fijn, nu ze groter en wijzer is en beter in staat is tot het uiten van haar gevoelens, dat het knabbelgebied is gekalmeerd en de kraters van tandafdrukken geheel zijn verdwenen. De aangedane pols heeft zich echter niet op de kop laten zitten hoor. Met regelmaat, wanneer er onverwachts een motorische prikkel door het verlamde gebied schiet en de arm uit het niets omhoog komt en uithaalt richting haar gezicht, moet ik wel eens grinniken en denk ik: jawel! it strikes back!

Elynn kan haar gevoelens tegenwoordig beter uiten met woorden, gebaren en het geven van commando’s aan de overige gezinsleden. Dit gaat haar goed af. Met dat laatste ben ik minder blij. Natuurlijk hoop ik ook dat mijn dochter, ondanks haar beperkingen, leert om op een respectvolle manier naar anderen toe voor haarzelf op te komen. Zonder te gillen, zonder te commanderen, zonder eisen te stellen, maar gewoon netjes haar gevoelens leert uiten en daarbij rekening houdt met haar medemens. Misschien vraag ik nu wel te veel van haar, zeker vanwege haar verstoorde prikkel,- en informatieverwerking, naast haar lagere IQ en ontwikkelingsachterstand. Poeh, mond vol. Maar toch wil ik dat die mond op een nette manier geleegd wordt en de woorden op een respectvolle manier in de lucht worden geblazen.

Tegenwoordig reageert Elynn alleen nog af op haar pols als ze boos is. De meeste emotionele prikkels verwerkt ze nu op een andere manier. Is ze bijvoorbeeld erg vermoeid dan zal ze gaan schuren (dan spant ze al haar spieren aan, verstopt haar gezicht onder haar arm en krijgt een zweetaanval). Is niks ernstigs weten we, het geeft haar rust. Dat het er idioot uitziet dat lijkt haar weinig te interesseren. Bij blijdschap gaat ze met haar lichaam hummen (hard heen en weer bewegen met haar hoofd en lichaam). Precies! dat ziet er ook niet uit maar goed, het blijkt voor haar een effectieve handeling die haar helpt bij het uiten van haar geluk. Mooi toch! Bij hard schrikken van onverwachte geluiden moet ze soms huilen. Onverwachte geluiden zijn misschien wel het moeilijkst voor haar om mee om te gaan. Die komen hard bij haar binnen. Wanneer ik een bus door de straat hoor rijden hoort zij in plaats daarvan 8 vrachtwagens met 3 toeters, vuurwerk afschietend en met een sirene aan. En geloof me, dat is enorm irritant!

Dus nee, ik maak me totaal niet druk om mijn dochter die op haar pols bijt! Want waar anderen kinderen in een vlaag van woede en boosheid tegen de muur gaan schoppen en de ouders de muur weer opnieuw moeten behangen, waar kinderen de strafplek onder handen nemen en alles wat op hun pad komt slopen en de ouders vervolgens verantwoordelijk houden voor alles wat kapot gaat, zijn daar ook koters bij die hun kleding kapot maken/bevuilen/verbranden/verknippen en dan gaan eisen dat er nieuwe shirtjes gekocht moeten worden. Ben ik blij. Want ik heb een meisje dat aan polsbijten doet. Gewoon, polsknabbelen. Polsknauwen. Ik heb er vrede mee. Want na dat ene knaagje aan de pols is de prikkel vaak al stukken minder en wordt ze zichtbaar rustiger. Ze knaagt tegenwoordig wat meer beheerst dan vroeger. Geen tandprentjes meer, geen littekenweefsel en geen donzen pruik meer op haar pols. Ik ben trots op haar, apetrots! Want het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten.

You Might Also Like

De 18 vooroordelen over gehandicapte kinderen

Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter

Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt

Als een Eskimo met bevroren wimpers

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *