Ik laat een complete hangbrug instorten en neem een andere route naar geluk
Moederschap

Ik laat een complete hangbrug instorten en neem een andere route naar geluk

dec 29, 2017 2 Comments

Nieuwe bruggen bouwen

Wanneer er iets gebeurd in mijn leven, iets moeilijks, iets verdrietigs, wil ik wegrennen, knopen doorhakken. Misschien zijn knopen nog te zacht uitgedrukt, zeg ik liever dat ik een complete hangbrug laat instorten. Om vervolgens op een ander punt een nieuwe brug te bouwen. Toen ik 17 was en mijn ouders besloten om allebei een ander pad in te slaan, met veel liefde maar zeker ook met veel verdriet, kwam Reiki in mijn leven. Ik voelde hoe zekerheid plaatsmaakte voor verwarring en ik probeerde mij vast te grijpen aan ‘iets’ dat mij richting kon geven. Reiki gaf mij niet alleen richting maar ook rust en zelfvertrouwen.

Van mijn pad geslagen

Toen mijn moeder enkele jaren later overleed had ik een drukke kantoorbaan. Haar wegvallen had me zo van mijn pad geslagen dat ik per direct daarmee stopte. Weg van alle verantwoordelijkheden, weg van alles stress die die baan me gaf. Ondanks dat het een hele leuke werkplek was koos ik voor het bouwen van een nieuwe brug, elders. Ik was emotioneel nog lang niet op de plek waar ik naartoe wilde, maar ik wist wel, vanaf die dag, dat ik een nieuw doel wilde vinden in mijn leven. Een doel om andere mensen te kunnen helpen. Misschien wegloopgedrag, misschien ook niet. Ik weet alleen dat die keuze die ik toen ging maken een hele goede is geweest. Ik besloot de zorg in te gaan en gaf me op voor een opleiding pedagogisch werk. Ik dacht mijn roeping te hebben gevonden en genoot intens van mijn baan als activiteitenbegeleider. Niet veel later besloot ik verder te willen gaan in de zorg en pakte daar een zorgopleiding bij. Een leuke, nieuwe werkplek liep ik tegen het lijf en die baan gaf me weer veel zin in het leven en gaf me vooral rust om te groeien en te helen. Het was echter maar van korte duur.

Rennen! hard en ver weg

Toen ik, in mijn proeftijd notabene, zwanger werd van Elynn kwamen alle zorgen terug. Jeffrey en ik wilden al jaren heel graag een kindje en toen mijn studeerdrift ten einde was gekomen, was er ruimte gekomen voor het creëren van een gezinnetje. Toen de tweede helft van mijn zwangerschap aanbrak en de zorgen om Elynn groter en groter werden kwam het verdriet weer naar boven van het missen van mijn moeder en de gedachten aan de vreselijke manier waarop ik haar verloren was. Mijn instinct zei me te rennen, hard en ver weg en niet meer terug te komen, zoals ik al eerder had gedaan als ik het gevoel had verloren te zijn. Het waren de lieve collega’s en de fijne plek waar ik zat om te blijven staan waar ik stond. 7 Jaren lang heb ik met veel liefde gewerkt op die plek en heb ik mijn hoofd boven water weten te houden. Een paar keer bijna verdronken, maar altijd met veel kracht weer naar de kant weten te zwemmen. Tot het moment van mei dit jaar. De zorgen rondom Elynn waren dan wel verminderd qua fysieke ondersteuning, haar gedrag moest wat scherper worden bijgestuurd en je mag gerust weten dat juist dat me veel energie heeft gekost. Elynn schreeuwde om sturing en structuur en ik schreeuwde om rust en regelmaat. Juist die laatste twee kon ik niet goed vinden in de zorg thuis voor Elynn en de zorg die ik op mijn werk gaf aan mijn bewoners. Het zorgen groeide boven mijn hoofd en ik voelde mezelf langzaam, steeds verder weg glijden. Ik was mezelf compleet kwijtgeraakt al die jaren.

Een stabiele thuisbasis

Dus in mei dit jaar besloot ik wederom een brug neer te halen. Een brug die ik zo mooi en zorgvuldig had aangelegd. Ik had mijn baan in de zorg opgegeven om thuis te zijn voor Elynn en voor mijn andere dochter. Voor het creëren van structuur, rust en regelmaat. Het leggen van een mooie basis. Onze thuisbasis. Vanaf dat moment merk ik dat niet alleen Elynn, maar ook ikzelf meer rust had gekregen. Mama die gewoon thuis was als ze uit school kwam. Wanneer de prikkels haar overvielen, was ik daar. Wanneer ze zich vast wilde grijpen, was ik daar. Als ze een knuffel nodig had, was ik daar. Ik ben er. Iedere dag. Maar… Nu ik meer rust heb gekregen, mijn hoofd heb kunnen leegmaken en wat spullen uit mijn rugzak heb kunnen gooien.. merk ik dat ik mezelf kwijt ben.

Halfvol…

7 Jaar lang is de rode draad in mijn leven de zorg voor mijn dochter geweest. De zorg voor de bewoners op mijn werk. De jaren daarvoor stonden in het teken van de zorg voor mijn moeder die het niet makkelijk had. Er heeft altijd liefde uit mijn hart gestroomd naar de mensen die het nodig hadden. Maar er kwam niet genoeg liefde terug erin voor mezelf. Mijn hart moet nodig worden aangevuld. Hij is voor de helft gevuld met liefde van mijn kinderen, mijn man, mijn familie en mijn vrienden. Maar hij moet gevuld worden van binnenuit. Door mezelf.

Weer voelen wie ik was

Soms kijk ik in de spiegel en denk ik: ik doe het niet goed. Ik heb mijn baan opgegeven om thuis te zijn voor Elynn maar waarom voel ik dan nog steeds geen rust? ben ik dan nog niet waar ik wil zijn? Hoeveel bruggen moet ik nog bouwen om daar te komen waar het goed voelt? Hoeveel zijweggetjes moet ik nog aflopen naar DE juiste plek? Bestaat die plek eigenlijk wel? Soms voel ik me zo intens verdrietig en in de war. Dan denk ik: wie ben ik? wie was ik vroeger? wat is er gebeurd dat mij zo heeft veranderd? Zorgen voor een ander is het mooiste wat je kunt doen vind ik. Maar alleen als je jezelf niet verliest. En ik ben mezelf eerlijk gezegd een beetje verloren.

 

You Might Also Like

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie

Ze wordt niet ouder dan 3 maanden zeiden ze

Ik werd moeder zonder moeder

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Jou mag helemaal niks meer overkomen, alleen maar liefde…

Met wapperende haren in de wind en onze blik op oneindig

‘Rolstoel-gips-ik kan nu niks’ ergernissen

2 Comments

  1. Hoi lieve Marjolein. Wat vind ik het erg om te lezen dat je zo vaak verdrietig bent. Ik weet ook niet wat ik kan zeggen om je wat beter te laten voelen. Wel wil ik mijn mening kwijt over de Marjolein die ik 3 jaar kende en verder met veel belangstelling volgde, omdat er echt wel een stevig beroep op jou werd gedaan door het leven. Ik vind jou een top-meid, heb veel bewondering voor jou als moeder en dan zie ik het alleen nog maar via FB. Maar de manier waarop Elynn zich opent als een prachtig meisje samen met dat lieve zusje en ik jou mooie blogs lees, is het alsof ik je toch nog af en toe zie/spreek. Lieve Marjolein, je mag best even besluiteloos zijn, even niet weten hoe nu verder. Er zijn voor jou al zoveel beslissingen genomen waarin jij je met bewonderenswaardige energie schikte en op aanpaste, dat het volgens mij helemaal niet gek is dat je het nu even niet meer weet. Wat mij van jou bij staat is een jonge vrouw die veel liefde uitstraalde en enorm veel creativiteit bezat. Al die liefde die jij uitstraalt en hebt gegeven, die kan jij ook aan jezelf kwijt, alleen ben je even vergeten hoe dat moet. Dat komt wel, je moet nu alleen even de juiste manier vinden. Ik wil je in ieder geval vanaf hier heel veel liefde en kracht toewensen om van 2018 een jaar te maken waarin jij nu eens het middelpunt gaat vormen. Jij bent het zo enorm waard om van te houden!!!!! Dat moet goed komen. Liefs en tot je volgende blog, Irene

    1. wat een ontzettende lieve woorden van jou Irene. Dat doet me heel goed om te lezen. Bedankt hiervoor. En je hebt helemaal gelijk. Liefde geven aan jezelf is zo ontzettend belangrijk en heb ik best wel al een tijdje weggestopt. Puur omdat anderen voorgingen en het harder nodig hebben. Dit jaar ga ik proberen om mijzelf wat vaker in het zonnetje te gaan zetten. Ik vertrouw erop dat dat goed gaat komen. xx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *