De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen
Kinderen

De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen

sep 01, 2017 Geen reacties

“Op a grote paddetoel, ood met witte lippen…”
Gek is ze op zingen en muziek maken. Gedurende de dag wordt er in onze huiskamer, op de gang, op het toilet, in haar slaapkamer, achterin de tuin…een concert weggegeven. Ze produceert dan klanken en woorden die zij op dat moment vindt passen in het liedje. Klinkt vaak voor geen meter. Schattig is het wel. Ritme aanhouden gaat haar aardig af. De woorden die ze zingt komen soms overeen met het gebabbel van een clubje verouderde bejaardentehuisdames die zojuist een zangsessie logopedie hebben gehad, inclusief klapperende kunstgebitjes. Je hoort wel wat ze willen zingen, maar tegelijkertijd mis je volledig de boodschap. Over de toonhoogte en het volume kan ik zeggen, dat het wel wat weg heeft van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen. Maar als ik dan naar haar kijk, smelt mijn hart, want wat een plezier haalt ze toch uit zingen!

“Soms is ze wat trager van begrip en kan ik nog net een pak koekjes meegraaien richting de gang”

Haar voorwaarde is wel dat ze publiek heeft. Ik moet dus net zo lang blijven kijken naar haar totdat zij besloten heeft dat ze klaar is met zingen. Wend ik eerder mijn blik af of ben ik afgeleid, nou, dan laat ze dat wel even weten. “Mama! kijk! … op a grote paddetoel, ood met witte lippen!!!” nee! mama! kijk nou!” Dan draai ik me snel weer om en geef haar een knikje en een glimlach. Achter het kussen op de bank heb ik dan mijn mobiele telefoon ‘verstopt’, voor het geval het liedje wat eentonig wordt en ik -even- snel facebook wil checken. Maar ze laat zich niet beetnemen. “Maham!” Oke dan. Ik zoek naar mijn meest enthousiaste gezichtsuitdrukking en begin mee te zingen, gewoon, om het sfeertje een beetje op te zwepen en om haar een goed gevoel te geven. Fout! mama. Fout! “nee! jij niet, ik wel!” “mama, jij stil, ik zingen”. Oke. Er mag blijkbaar wel feest gevierd worden, maar ik mag niet in het organisatiecomité ervan. Nee. Ik moet stilletjes zitten, als toeschouwer, hoe zij, als artiest, een show weggeeft. Soms gaat ze zo op in haar muziek of dans dat ik naar de gang kan vluchten als ik echt even een momentje rust wil pakken. Alleen. “kijk Elynn! daar buiten”. Zodra ze dan wegdraait met haar blik richting het raam dan neem ik een sprint richting de gang. Dan hoor ik vanuit de woonkamer “Mama? wat dan?” en hou ik me muisstil. Soms is ze wat trager van begrip en kan ik zelfs nog een pak koekjes uit de kast wegplukken en hou ik eventjes 10 minuten een picknick op de gang.

“Ze heeft regelmatig een bui van frustratie als we haar niet begrijpen”

“Appen, appen, in de hande, tampe, tampe, op de pok.” (vertaling: klappen, klappen, in de handen, stampen, stampen, op de grond). Dat is een deel van het schoolliedje dat ze geleerd heeft in de kleuterklas. Leuk liedje, al moest ik wel de songtekst bij de juffen opvragen omdat ze het thuis zo vaak aan het zingen was en ze wilde dat we allemaal meezongen. Geen idee wat ze zong en ik neuriede dan vaak maar wat met haar mee. Na de zoveelste bui van frustratie bij haar, omdat ze natuurlijk allang doorhad dat ik geen idee had wat ze zong, besloot ik de juffen te mailen en te vragen naar de woorden van het oh zo beroemde liedje omdat ik graag met haar mee wilde zingen thuis. Hoe leuk is het om met het hele gezin op een rijtje naast elkaar te staan en samen te zingen… Euh, NIET! We zijn niet de familie Von Trapp, krijg al jeuk bij het horen van de naam Annie. Ja, ik dans en zing graag met mijn dochter maar we staan niet als gezin op een rij dansend in een alpenwei. Nee. Gewoon niet dus.

“Die kwam net uit het tietenhuis…”

Het doet haar veel, als mensen samen met haar zingen en dansen. Op school krijgen we terug dat de gitaarles van meneer Erwin het hoogtepunt is van haar schoolweek. Tijdens het gitaarspel wiebelt ze  haar hoofd van links naar rechts en neuriet mee op de klanken. Dan zit ze even in haar eigen wereldje. Wat ik merk aan haar, nu ze verder is in haar ontwikkeling, dat ze zoveel meer woorden kent en ze de woorden ook al redelijk goed aan elkaar kan plakken tot een zin. Ze heeft dit zelf ook goed door want ze zingt nu ook steeds beter en het leuke ook, ze onthoudt de songteksten! Niet meer standje kunstgebitklapperende oma, maar standje ik-vergeet-af-en-toe-een-woord-maar-je-herkent-het-liedje-wat-ik-zing. Zo prachtig! Laatst riep ze hard: “Mama! kijk! er zit een kogel in het dak!” Ik dook achter mijn stoel bij het woord kogel, keek verschrikt op, maar zag toen een vogel op het dak. Tegen papa zong ze enige tijd terug: “De kop van de kat is jarig, zijn pootjes vieren feest. Zijn staartje kon niet meedoen, die was pas ziek geweest. Die kwam net uit het tietenhuis…” papa keek glimmend op en zei “is de ambulance al onderweg? ik voel me niet lekker worden”.

You Might Also Like

Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…

Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten

Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

De 18 vooroordelen over gehandicapte kinderen

Als een Eskimo met bevroren wimpers

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *