Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?
Kinderen

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

okt 30, 2017 5 Reaties

Ik was bang. Bang om weer een gehandicapt kindje te krijgen

Toen Elynn 4 jaar oud was en de ergste zorgen om haar gezondheid wat waren afgenomen dachten Jeffrey en ik aan een tweede kindje. Omdat de zwangerschap en de geboorte van Elynn, als ook de jaren daarna, heel veel pijn hadden gedaan en de zorgen om haar me onzeker hadden gemaakt, was ik bang. Gewoon bang. Bang om nog een kindje met een handicap te krijgen, bang om ook voor een tweede kindje te moeten vechten. Aan de andere kant hadden we zoveel liefde te geven dat we het toch wilden proberen. Volgens de geneticus, die Elynn haar genen en chromosomen binnenstebuiten had gekeerd, was Elynn haar handicap een ‘foutje van de natuur’ geweest. Moeder natuur had eventjes niet opgelet, die zat vast met een wijntje onderuitgezakt voor Netflix. Anyway, ik heb het haar vergeven en we gingen vanaf die dag voor een tweede kindje.

Ik bleek een groot aantal antigroei-eitjes te hebben

Maar man, wat was dat eng! Omdat Elynn haar ‘ontstaan’ ook niet helemaal volgens het handboek der natuur ging en ik een pilletje of 20 achterover had geslagen met hormonen, bleek ik ook bij Yinnte een grote hoeveelheid antigroei-eitjes te hebben. Ik had een heleboel eitjes zelfs, maar ze weigerden allemaal te groeien en te knappen. Die trutten bleven gewoon lekker dik zijn in dat holletje maar klapten van ellende niet uit elkaar. Dus nog een aantal pillen ertegenaan en toen bleek ik, nog vrij snel ook, zwanger te zijn. Maar toen begon de onzekerheid. Want klopte het wel wat de specialisten in het ziekenhuis hadden gezegd? Was het wel een ‘foutje’ geweest of was er toch iets over het hoofd gezien en bleek het erfelijk te zijn?

Zou ik dit meisje, dit gezonde meisje, gaan voortrekken?

Ik kreeg extra echo’s en ondanks dat ik het heerlijk vond om ons meisje zo vaak te zien, vond ik het ook keer op keer weer heel erg spannend. We kregen er nog een meisje bij. Ik kreeg een warm gevoel, Elynn kreeg een zusje! Tegelijkertijd was ik bang dat ik dit meisje, dit gezonde meisje, misschien wel voor zou trekken? Een ander soort liefde zou schenken, onbewust? Ik probeerde heel hard dit gevoel opzij te schuiven en te genieten van mijn zwangerschap, die dit keer vanaf de 20 weken echo wel goed bleef gaan. Mijn hart maakte een sprongetje en voor het eerst ervaarde ik, hoe andere moeders zich moesten voelen, wanneer zij echo na echo prachtig nieuws kregen van hun goed groeiende spruit. De zwangerschap ging voor mijn gevoel ook sneller en makkelijker. De bevalling, welke dit keer geen stuitbevalling was maar een doodgewone ‘kom maar met een noodgang met je hoofd eerst uit mijn pruim, ik ruim de schade wel op achter je’ bevalling. Die toch wel tig keer zo pijnlijk was als de stuitbevalling van Elynn.

Dit meisje leerde met een zucht en een scheet lopen

Ze was er. Elynn was vanaf dag 1 al een echte, zorgzame, grote zus voor haar. Met haar 4 jaar, gecorrigeerde leeftijd misschien 1,5 jaar, gaf ze knuffels aan, hielp ze me mee met het geven van een flesje en aaide ze door haar zachte, blonde haartjes. Het heeft even geduurd voordat ik aan het idee kon wennen dat dit meisje met een zucht en een scheet leerde lopen, zelf eten en op een dag opeens begon te praten. Hoe dan? Wanneer was dat gebeurd? Waar ik bij Elynn jarenlang, intensief, op haar lip had gezeten om woorden uit haar mond te persen, deed deze dame, zonder afkijken of aandachtig te luisteren, gewoon in het wilde weg woordjes dumpen. Gewoon, omdat ze het kon en niet zo lang nodig had met afkijken. Normaal gesproken zegt men dat de jongsten wel leren van de oudsten. Ja, leuk. Hoe dan? Mijn oudste kon nog niet zo goed praten, lopen of poepen. Dat mijn jongste haar met alles zou gaan inhalen, dat deed mijn hart wel bloeden op sommige momenten. Nu nog af en toe. Maar ik lijk eraan gewend te raken. Hoe Yinnte naar de wc loopt, tegen me roept: ‘mama, ik ga plassen, ben zo terug’ en hoe Elynn zegt: ‘mama, ik moet plassen, ga je mee?’. Nu Yinnte groter wordt merk ik wel dat ze zich steeds vaker afvraagt wat Elynn heeft en waarom haar iets niet lukt. Vanaf het begin af aan is Yinnte al betrokken geweest bij Elynn haar handicap en hebben we altijd, zo goed als dat kon, uitgelegd wat Elynn heeft en waarom ze de dingen op haar eigen manier doet. Yinnte is een zorgzaam typje en ik merk dat ze Elynn, hoe jong ze ook is, probeert te helpen waar nodig. Dat geeft me zo’n fijn gevoel, dat ik twee meisjes aan het opvoeden ben die zo’n groot hart hebben, vooral ook voor elkaar en niet bang zijn om elkaar liefde te tonen en een helpende hand aan te reiken.

Ben ik niet te vaak met Elynn in de weer?

Natuurlijk is Yinnte nu op een leeftijd dat ze me aan het uitproberen is. Laatst zei ze tegen me:’ mama, je moet me tillen. mijn voeten zijn krom en doen het niet goed. Ik kan er niet goed op lopen, net als Elynn, dus moet je mij ook tillen’. Tja, wat moet je daarmee? Ze ziet heel veel en natuurlijk ziet ze mij ook Elynn met regelmaat tillen. Soms bekruipt me dan zo’n gevoel van: ben ik niet te vaak met Elynn in de weer? Geef ik haar wel genoeg aandacht? De aandacht die ze verdient, omdat ze het al zwaar genoeg heeft dat ze het zusje is van… Want dat de broertjes of zusjes in gezinnen die naast een zorgintensief kind opgroeien en vaker minder aandacht krijgen van hun ouders, ongewild en onbewust, dat is gebleken. Dat wil ik voorkomen. Want ook dit meisje mag er zijn en heeft recht op aandacht voor haar eigen persoontje, hoe hard de oudste ook mag gillen. En dan zie ik haar weer zitten in een klein hoekje, zelfstandig aan het spelen, Elynn in de gaten houdend. Of ze wacht op haar beurt met praten omdat Elynn het hoogste woord heeft. Die momenten. Daar wil ik haar sterker in laten worden en Elynn op haar beurt leren wachten.

Maar de meiden hebben het leuk met elkaar. Het was een juiste beslissing geweest om voor een tweede kindje te gaan, helemaal als ik zie dat ze zo leuk met elkaar kunnen spelen en lachen. Elynn is nog meer opgebloeid door de komst van haar zusje en haar ontwikkeling gaat als een malle vooruit en Yinnte groeit op in de wetenschap dat het niet uitmaakt hoe je eruit ziet of wat je hebt en dat het fijn is om een grote zus te hebben die zoveel om je geeft, ook al kan ze je niet alles leren en zul je zelf, als jongste, op ontdekkingstocht moeten gaan, om het vervolgens aan je grote zus te leren.

You Might Also Like

Als een Eskimo met bevroren wimpers

Het geven van een kinderfeestje door mijn gehandicapte dochter

Als je je jonger voelt dan je werkelijk bent…

De toonhoogte heeft wel wat weg van een groepje herdershonden die vol bij hun ballen worden gegrepen

Tegelijkertijd weet ik dat deze onrust op haar kan overslaan en waar ik de prikkels weg tel in de 10 tellen regel, kan zij ze moeilijker kwijt

Het moet voor haar niet makkelijk zijn om dagelijks alle impulsen proberen terug te stoppen in hun eigen hokjes nadat ze ze heeft uitgelaten

Even een momentje rustig tandenpoetsen zit er soms niet in

De 18 vooroordelen over gehandicapte kinderen

5 Comments

  1. Heel mooi geschreven!

  2. Prachtig geschreven.. kippenvel 🤗

  3. Heel mooi, ik durfde het pas na 6 jaar aan om aan een tweede te denken. En wij hebben nu een mooie dochter van 3 erbij. Die heel makkelijk ontwikkelt, maar het ook wel lastig vindt als haar broer overprikkelt is en aan haar haar trekt. Is soms best wel eens lastig.

    1. dat begrijp ik heel goed Marenka. Hier ook een 3 jarige dochter erbij. Die is best gevoelig en vindt het ook weleens moeilijk als Elynn overprikkelt is en ruzie zoekt. Ze leren van elkaar, dat wel. maar soms is het inderdaad niet makkelijk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *