Ik ben gestopt met het vergelijken van Elynn met leeftijdsgenootjes. Dat ze achter loopt is inmiddels wel duidelijk geworden.
Uitstapjes

Ik ben gestopt met het vergelijken van Elynn met leeftijdsgenootjes. Dat ze achter loopt is inmiddels wel duidelijk geworden.

sep 20, 2017 7 Reaties

“Ik vond het vreselijk om andere kinderen te zien ontwikkelen”

Je kind vergelijken met andere kinderen. Ik denk dat we dat allemaal weleens doen, in welke fase onze kinderen ook zitten, in welke situatie we dan ook zitten. Het streelt toch je ego dat jouw kleuter als eerste zelf zijn kleding kan aandoen en dat je buurvrouw dagelijks de strijd aan moet gaan met haar koppige dochter of dat jouw zoon wel zijn groenten eet en je verhalen hoort van andere ouders die nog steeds de courgetteslierten en tomatendrap van de muur moeten krassen na een voedseloorlog vorige week. Ik heb precies hetzelfde en nog steeds heb ik weleens de neiging om hard te gaan lachen als ik hoor dat het bij andere ouders flopt. Gemeen? nee, niet bewust in ieder geval. Of het oplucht? Ja! dat doet het. Want oh, wat heb ik de afgelopen jaren Elynn vergeleken met leeftijdsgenootjes, niet leeftijdsgenootjes, leuke kinderen, irritante kinderen, maakt niet uit wat voor kinderen, ik vergeleek haar. Als je in een constante toestand van zorgen en verdriet zit, met een dochter die niet doet wat ze hoort te doen qua ontwikkeling, je met je handen in je haar zit omdat je het eigenlijk niet snapt of niet wil zien wat ze niet doet, dan hoop je dat het bij andere ouders ook weleens tegenzit, zodat je je niet alleen voelt. Mijn hart heeft gebrand bij het zien van deze kinderen die ontzettend hard gingen in hun ontwikkeling, die hun ouders verbaasden met wat ze konden. Er bij iedere nies of scheet geklapt werd bij de prestatie ervan. Ik begreep dat maar al te goed. Ik stond namelijk ook te juichen en te dansen als Elynn een stapje vooruit deed en liet zien dat ze meer kon dan alleen maar liggen en naar het plafond staren. Man, wat moet zij veel spinnen op ons plafond geteld hebben dat eerste jaar van haar leventje. Als ze nou kon aanwijzen waar de spinnenwebben zaten kon ze me net zo goed helpen met schoonmaken. Nee, ik vond het vreselijk om andere, gezonde kinderen te zien ontwikkelen. Ik gunde het deze kinderen en hun ouders van harte, maar het sneed me keer op keer en liet me bloedend achter. Ik wilde dit ook voor Elynn. Ongecompliceerd genieten van alles wat ze zag en mocht ervaren.

“Soms gaven ouders een blik van ‘ ik snap je situatie’. Geloof me. Dat doe je niet”

Elynn heeft uiteindelijk ook heel veel stappen in haar ontwikkeling gezet. Niet volgens haar kalenderleeftijd, niet volgens het consultatiebureau, niet volgens de boeken. Elynn deed en doet nog steeds alles in haar eigen tempo en op haar eigen manier. Soms heb ik nog weleens de neiging haar te vergelijken met leeftijdsgenootjes, maar het heeft geen zin meer dus ik ben dat stukje aan het proberen loslaten. Ze is inmiddels 6 jaar en loopt natuurlijk achter op andere meiden van 6. Als ik uit mijn keukenraam kijk en een paar meiden uit de buurt zie fietsen samen, dan knijpen mijn ingewanden nog steeds een beetje samen bij het zien van dat tafereel. Elynn had daar ook moeten fietsen, samen met haar vriendinnen buiten spelen. Genietend van de vrijheid van het even weg zijn van haar moeder en op ontdekkingstocht. De werkelijkheid is, dat wanneer Elynn naar de speeltuin wil, ik mee moet. Nu vindt ze het nog gezellig dat ik mee ga. Ik fungeer als haar rechterhand, haar hulpje, haar bescherming. Ik daarentegen baal er weleens van dat ik weer mee moet naar die stomme speeltuin. Weer voor de tachtigste keer in dat klimrek moet klimmen, want ze heeft het duwtje nodig om omhoog te komen. Dat ze er na 2 minuten alweer klaar mee is en ik haar eraf moet tillen omdat ze wil schommelen. Alweer. Ik haar moet vasthouden omdat ze anders eraf kukelt. Nou ja, je kunt je wel voorstellen hoe dat dan gaat, vasthouden en duwen tegelijkertijd. Daarna wil ze van de glijbaan maar durft niet alleen. Yep. Fietsen. Erop en achteraf tillen. Lopen. Hand geven. Na een half uur ben ik dan versleten. Maar de positieve kijk erop: ik blijf slank, sportief en heb superspierballen gekregen de afgelopen jaren. Soms ben ik weleens jaloers op moeders die roepen: “kind, ga lekker buitenspelen, ik wil je over 2 uur terugzien voor een beker drinken”. Je hoort dan gewoon die vreugde in hun stem en je weet dat ze even een momentje voor zichzelf gaan pakken in een huis dat stil is. Halleluja! Nee. Dat ken ik niet. Meestal niet dan. Ik ben zo’n moeder die mee MOET naar een indoorspeeltuin en dan ‘verplicht’ moet klimmen, glijden en huizen moet bouwen met van die mega lego blokken. Stiekem vind ik het geweldig om dan weer even kind te kunnen zijn en leef me dan helemaal uit. Al spelend vergeet je je zorgen. Toch? Als andere ouders dan kijken naar mijn bezwete voorhoofd van het actief bezig zijn dan knik ik naar mijn gehandicapte dochter en dan knikken ze terug met een blik van ‘ik snap je situatie’. Nou, geloof me, dat snap je niet. Ik geniet namelijk wel ontzettend van samenspelen met mijn dochter, misschien nog wel meer dan mijn dochter dat doet, maar ik wil ook dolgraag ‘gewoon’ een moeder zijn die kan gaan zitten wanneer ik dat wil en mijn dochter dan alleen verder speelt. Waar andere ouders vaak met hun mobieltje zitten te rommelen aan een tafeltje waar ze al ruim een uur niet bewogen hebben, laat staan naar hun kinderen te hebben gezwaaid of gelachen, zit ik op mijn knieën te bouwen. Ja. Dat ben ik. “Ga je mee naar de speeltuin?” vroeg mijn zus laatst. “Ja leuk”, antwoordde ik. “Nemen we dan de kinderen mee?”

“Het geeft niet. Niet meer. Ik voel me nu stoer en sterk als ik naast haar loop”

Eerlijk is eerlijk. Toen Elynn jonger was vond ik het lastig om ergens met haar naartoe te gaan. Aan de ene kant was ze klein, goed te dragen en nog in haar kinderwagen zittend. Dat was makkelijk. Aan de andere kant begreep ze de wereld niet altijd om haar heen wat ervoor zorgde dat ze soms ontzettend kon gillen van ongemak. Die blikken van mensen die ik dan kreeg. Blikken van medelijden, van irritatie of van onbegrepenheid. Als je net moeder bent geworden is het al heel wat om je kindje te begrijpen en te sussen in situaties waarin je je onzeker voelt. Nou, geloof me, als moeder van mijn eerste wist ik helemaal niet wat me overkwam als Elynn ging gillen of haarzelf ging bijten. Er zijn veel momenten geweest dat ik bij de supermarkt aan de kassa stond en niet goed kon inschatten hoe Elynn zou reageren op al die mensen om haar heen en hoe zij de prikkels zou uiten. Dat maakte me dan zo ontzettend kwetsbaar en onzeker dat ik het liefste thuis bleef met haar. Om maar niet te beginnen over mijn wereldje die toen zo klein aanvoelde. Nu Elynn ouder en wat meer voorspelbaar is, ga ik veel liever met haar op stap. Natuurlijk is het ook nu nog een uitdaging maar minder dan toen ze klein was wat het tillen en ondersteunen betreft. Want ook al loopt ze flinke afstanden los nu, ze heeft toch nog veel hulp nodig bij het verplaatsen. Het gillen is wel afgenomen en ik kan nu gezellig met haar kletsen als we samen weg zijn. Heerlijk zijn die momenten. De mensen in de supermarkt zijn niet langer eng en druk voor haar. Ze zijn voor haar als vrienden en iedereen die ook maar naar haar kijkt krijgt een glimlach of als je pech hebt een heel gesprek van een half uur. Gelukkig zijn er veel mensen die even de tijd nemen om stil te staan en te luisteren naar haar gebabbel over van alles en nog wat. Die oprecht geïnteresseerd zijn of in ieder geval net doen alsof. Dat geeft haar blijdschap. Anderen lopen snel een blokje om als ze haar zien aankomen. Ik noem die mensen het onwetende volk. Of ze hebben gewoon haast en kennen haar geklets en willen dat dan even niet. Het geeft niet. Niet meer. Het raakt me allemaal niet meer zoveel als jaren terug. Ik voel me sterk en stoer als ik naast mijn 6-jarige loop, die me regelmatig een bemoedigend kneepje in mijn hand geeft tijdens ons loopje en die me haar vriendin noemt terwijl ze naar me lacht. Ik ben gestopt met vergelijken. Mijn dochter is uniek en in mijn ogen perfect.

You Might Also Like

Plopsa Indoor Hasselt! De handicap-proof!

Speel- en ijsboerderij De Drentse koe

Duinrell en de handicap-proof!

Wildplassen tijden het wachten op de pont

Amusementspark Tivoli, met miniatuurattracties voor smurfen

Kabouterland en de handicap-proof!

7 Comments

  1. Mooi geschreven , iedere Elynn is uniek. Ik heb zelf ook een unieke Elynn niet te vergelijken met enig ander kind. Creatief ,zelfstandig, origineel, slim , maar ook analfabeet onhandig,druk ,leeft ergens in het autistisch spectrum en is hoogbegaafd . ze is nu 12 jaar we leren haar iedere dag een beetje meer kennen we hebben nog vele bergen te nemen. Maar na iedere berg toetsen we naar beneden op naar De volgende uitdaging. Geniet van jullie Elynn ieder moment is waardevol

    1. Bedankt voor je mooie woorden. Ik ervaar dat ook dat je iedere keer je bijzondere kind weer iets beter leert kennen en soms duurt dat bij onze kinderen wat langer 😊. Groetjes Marjolein

  2. Mooi je gevoel weergegeven Mar!
    Je bent een kanjer met een klein hartje💋😘❤️

  3. Ik begrijp het helemaal. Ook al denk je van niet mamma van Elynn. Ben iedere dag nog dankbaar voor mijn gezonde kinderen en nu 2 gezonde kleinkinderen. Wat prijs ik mijn geluk iedere keer weer. Met zo n moeder als jij wordt Elynn een gelukkig mens, dat weet ik zeker. Je investeringen komen er nu al uit en dat is heel mooi. Nog mooier is het dat je dat ook ziet.,De wereld om ons heen is heel hard. Ook voor ouders van kinderen die wel volgens het boekje groeien. Vergeet dat niet hoor. Er kan geen lachje meer af tegenwoordig. Op de ” moerd met kind” dansclub zijn de moeders met zichzelf bezig en zien niet eens dat ze om zich heen ook andere kinderen met ouders hebben lopen. Ze zijn met zichzelf bezig, in de knoop of kunnen niet eens meer om zich heen kijken door de stress. Wie is er dan beter af? Jij met Elynn die mekaar gemoedelijk kneepjes in de hand geven of dieouders die opgeslokt worden door het geraas van de dag waaraan ze allemaal moeten voldoen? Je zal toch maar uit de pas lopen? Ojee ……….

    1. Je hebt gelijk Anja. De wereld om ons heen draait te snel en er zijn veel ouders die dat helaas niet of te laat opmerken en ontwikkelingen van hun kids missen, zo jammer is dat! Ik voel me een gelukkig mens met twee mooie dochters, dank je voor je woorden
      Groet Marjolein

  4. Oef wat herkenbaar . ..natuurlijk snap ik niet alles. Maar mijn twee oudste met ass en motorische problemen ontwikkelen zich wel maar anders ..op sociaal emotioneel niveau ..en dat doet ook pijn als je al die pijlsnelle kids zie die zo contact maken . Fietsen als een speer etc..En nog bloed mijn hart ..ik zie meiden van 8 buiten spelen afspraakjes mijn dochter met ass..doet dat niet ..speelt alleen haar eigen ding. .soms denk ik ..ach Jo andere kinderen die ontwikkelen zich ook niet zo snel en goed ?? ..prachtige blog

    1. hoi Fien
      ik begrijp je hoor! als je kinderen met een aandoening of handicap of gedragsprobleem hebt dan herken je vast wel het vergelijken… ik denk dat we het onbewust allemaal wel doen. Helaas want het is zo vermoeiend! en zo niet nodig ook…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *