Wat is het verschil tussen een schoolpleinmoeder en een zorgmoeder?
Moederschap

Wat is het verschil tussen een schoolpleinmoeder en een zorgmoeder?

sep 08, 2017 1 Comment

Schoolpleinmoeders

Het schijnt dus dat er moeders zijn die andere moeders onderzoeken op het schoolplein en hier een blog over schrijven. Dat er verschillende typen moeders bestaan daar ben ik me van bewust. Dat ik niet met een schoolplein type te maken heb, ook. Als zorgmoeder breng ik mijn kind namelijk naar de taxi en niet naar school. Ik kom dus simpelweg maar weinig op een schoolplein waar ik andere moeders zou kunnen treffen.

Andere zorgmoeders kom ik wel af en toe tegen. Op een ouderavond bijvoorbeeld, waar we elkaar zien zitten in de hal of tijdens de wekelijkse zwemles, waar we mee mogen helpen onze bijzondere kinderen uit-en aan te kleden, want wat een werk is dat he?! Welk type moeder ze dan zijn, daar hou ik me niet mee bezig. Werkend, sportief, klagend? I don’t care. Dat het moeders zijn met zorgen, dat hoef ik niet te raden, dat kan ik namelijk ook wel zien. Wij zijn die moeders met kraters onder onze ogen, blauw omrand door jarenlang slaaptekort, met van die snel verouderde, drooggerimpelde gezichten door dagelijkse kopzorgen en een te groot verlies aan tranen, met van die haviksogen die alle kanten op schieten omdat ze niks mogen en kunnen missen, met hersenen die zo snel moeten nadenken en zoveel informatie moeten onthouden op een dag, jaar in, jaar uit, dat we zo ontzettend vergeetachtig zijn geworden en daardoor labiel overkomen. Die moeders die zoveel frustratie hebben opgebouwd de afgelopen jaren dat ze 28 keer naar 50 tinten grijs zijn geweest om zich te kunnen afreageren op Christian en vervolgens bij alle opgebouwde spanning een potje te gaan zitten janken bij het niet zien van de fluit van Mr. Grey. Dat zijn wij. De zorgmoeders. Je herkent ons vast als je goed rondkijkt wanneer je de verschillende typen moeders aan het inspecteren ben. Niet op het schoolplein dan, maar in de supermarkt bijvoorbeeld. Die moeder die plotseling de caissière aanvalt omdat ze niet snel genoeg die half opgevreten zak drop bliept en teruggeeft, of die juicht bij het kopen van kilo’s chocolade en dat helemaal alleen gaat opeten thuis of die moeder die een streetdance optreden weggeeft voor het zuivelschap omdat ze alleen, helemaal alleen, boodschappen mag doen.

Juichen? Man, ik breek de tent af!

Jeeh voor al die moeders! Want het voelt alsof ik ze allemaal persoonlijk ken. Ik ben er namelijk ook eentje. Een zorgmoeder. Ook ik voel me soms compleet radeloos, machteloos en kijk soms niet graag in de spiegel maar hulde aan jullie allemaal. Want dat het niet makkelijk is af en toe dat mag gezegd worden. Soms hoor ik ook weleens terug van andere moeders dat zij een potje staan te juichen als zij de deur dichttrekken nadat alle gezinsleden het huis hebben verlaten. Juichen? denk ik dan. Man, ik breek de tent af! Een dagje ‘alleen’ thuis mogen zijn is voor ons zorgmoeders reden voor een groot feest. Een feest waarbij je verplicht wordt de hele dag op de bank of in bed te blijven met een thermoskan koffie, een pak koeken en Netflix. Een oplaaddagje. Niet dat die batterij na 1 dag niks doen vol is. Natuurlijk niet. Dat duurt wel wat jaren maar alles heeft een begin.

We ruiken elkaars pijnlijk ingewikkelde situatie al van meters afstand en blijven daar het liefst ver bij uit de buurt

We zijn geen heiligen. Nee hoor. Wij zorgmoeders roddelen ook wat af. Verschil is alleen dat we niet roddelen over elkaar. We ruiken elkaars pijnlijk ingewikkelde situatie al van meters afstand en blijven daar het liefst ver bij uit de buurt. We zullen elkaar wel een bemoedigend knikje geven of een knipoog van herkenning, maar hebben onze eigen zorgen waar we onze handen vol aan hebben. Forums, dat zijn voor ons plekken om alle opgebouwde shit eruit te kunnen knallen. Waar we gelijken vinden en de meest emotionele berichten met elkaar delen. Waar we kunnen roddelen over taxichauffeurs, hulpmiddelenleveranciers, de juffen van het speciaal onderwijs, de orthopedisch instrumentenmaker en over de hel die ‘schoenen kopen voor over de beenspalken’ heet. Waar we los gaan over gehandicaptenvakanties, de laatste typen rolstoelen en de aangepaste hoog-laag-bedden in die verschrikkelijke kleur beuken. Waar we lief en leed delen met elkaar zonder te oordelen en met respect.

‘ heeft ze dat kapsel zelf uitgezocht of is het gewoon lekker makkelijk zo die korte stekels?’

Dat klinkt heel mooi natuurlijk en in de meeste gevallen gaat het ook zo, maar natuurlijk zijn zorgmoeders ook maar gewoon vrouwen en hebben die ook weleens de neiging om te roddelen over elkaar: ‘ heeft ze dat kapsel zelf uitgezocht of is het gewoon lekker makkelijk voor die moeder om haar dochter die korte stekels te geven?’, ‘djeezus, wat een lelijke rolstoel heeft haar zoon gekregen’, of ‘ik vind dat hij best goed kan praten hoor. Dat hij gromt dat lijkt me gewoon een fase’. Ik weet hoe gevoelig deze zaken liggen en ik weet dat het ontzettend pijn kan doen als iemand daar iets over durft te zeggen. Zorgmoeders kunnen uithalen, dat is niet normaal. Die zijn erop getraind, jarenlang, om anderen onderuit te halen die iets lelijks durven te zeggen over hun gehandicapte kind. Ze komen op voor hun kind, die dat zelf moeilijk kan. Geef ze eens ongelijk. Zorgmoeders houden niet van starende blikken naar hun kind of achter de rug praatjes. Ze willen dan ook best uitleggen dat ze liever hadden gezien dat hun dochter lang golvend haar zou hebben in plaats van stekels door dat ellenlange klitjesdraaien tot bloedens toe, dat de rolstoel van hun zoon waar ze bijna een jaar op hebben moeten wachten eindelijk geleverd is en waar hij nu zo trots rechtop in zit zonder pijn of dat hun jongen door een hersenbeschadiging niet goed kan praten maar zichzelf wel verstaanbaar weet te maken, zeker niet dom is en je gewoon begrijpt. Of ze hadden, als het gevraagd was in plaats van gefluisterd, in ieder geval gewoon lekker kunnen zeggen: ‘bemoei je met je eigen zaken’, want dat lucht soms ook op. 

1 ding zorgmoeders, you rock! keep your heads up! Natuurlijk zijn er ook zorgmoeders die helemaal niet volgens het zojuist beschreven plaatje zijn wees maar niet bang. Die wel van elke dag een feestje maken, er tiptop uitzien, energie hebben voor 10 en zelden mopperen over hun situatie. Respect! Ik moet bekennen dat ik het niet kan. Niet altijd. Niet altijd goed. Af en toe, als ik mijn dag heb misschien. 

Volgend jaar wordt ik naast zorgmoeder ook een schoolpleinmoeder als mijn jongste naar school gaat.
Dan doop ik mezelf om tot schoolpleinmoeder type: fuck off.

You Might Also Like

Mijn eerste kind is gehandicapt, durf ik voor een tweede te gaan?

Ik laat een complete hangbrug instorten en neem een andere route naar geluk

Met wapperende haren in de wind en onze blik op oneindig

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Genomineerd voor de Liebster award!

Ik werd moeder zonder moeder

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie

Ze wordt niet ouder dan 3 maanden zeiden ze

Jou mag helemaal niks meer overkomen, alleen maar liefde…

1 Comments

  1. Heb deze wederom gelezen met ontzag plezier en trots
    Kus mar 💋

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *