Wildplassen tijden het wachten op de pont
Uitstapjes

Wildplassen tijden het wachten op de pont

sep 03, 2018 Geen reacties

We gaan terug met de boot!

We gingen afgelopen weekend met de meiden naar de Binnenmaas, een recreatie-oord in Mijnsheerenland. In onze woonplaats was op dat moment een festival aan de gang, dus dacht ik, wellicht een prachtige, vooral RUSTIGE dag om lekker op stap te gaan terwijl ‘de rest’ in druk Spijkenisse achter zou blijven. Dat we na een drukke dag van wildplassen en files elkaar zouden aankijken met een vermoeide, maar voldane glimlach, had ik niet gedacht!

Enthousiast en vol optimisme stapten we de auto in en reden we de rustige snelweg op richting de speeltuin. Dat was al verdacht. Onderweg kwamen we er namelijk achter dat de Heinenoordtunnel dicht was, wat betekende dat we ruim 40 km moesten omrijden of met het pontje terug moesten gaan. Ik draaide me om en riep blij: leuk meiden! gaan we terug met de boot! Al klappend en joelend werd mijn boodschap ontvangen door de dames op de tweede rij. Mijn man keek me van opzij aan en zei: Mar, je begrijpt dat we straks niet de enige zijn die terug naar huis willen met dat pontje? Dat wordt file. Zucht.

Op de chinese schommel

Met een gemaakte, maar gemeende glimlach kwamen we steeds dichterbij de parkeerplaats van de Binnenmaas. Waarom stonden we hier al in de file?! Mijn oog viel op een bord langs de kant van de weg, waarop: TRIATLON -> geschreven stond. Triatlon… Triatlon in de Binnenmaas! Jawel… Mijn man: Je hebt wel een goede dag uitgekozen he Mar! snelweg afgesloten, triatlon… Laten we positief blijven, dat gesport gebeurt heus niet half op de chinese schommel of de wipkip! In de speeltuin was het best druk maar we hadden, op wat gegil, gehuil en gecommandeer na een hele leuke en fijne dag met ons gezin.

Wildplassen

…Op de terugweg stonden we inderdaad ruim anderhalf uur op het pontje te wachten. Elynn halverwege: mama, ik moet plassen! Waar mijn ouders vroeger de autodeuren openzetten en mijn zus en mij op onze hurken lieten zakken, kon ik Elynn niet zomaar naast de auto neerzetten om te plassen. Iets met onvoldoende balans, een vuile inlegger en pottenkijkers. Dus… “kom Elynn! we gaan een stukje wandelen!”. “Waarheen dan?”. “De dijk op lieverd, dan kun je aan de andere kant in de bosjes plassen”. Denk ik. Hoop ik.

*Gegiechel* ga maar op je hurken zitten

We liepen samen naar de dijk, zij ietwat hinkelend omdat ik in de auto had besloten dat haar spalken wel uitkonden, we hoefden tenslotte niet meer de auto uit en waren vast wel zo thuis (!) Hoge trap op en weer af. Dochter buiten adem beneden gekomen, maar he! nog steeds lachend want we maakten er maar een toeristisch uitstapje van. We keken over het water en zagen in de verte de pont varen. Prachtig vond ze het! “Oke Elynn, ga maar op je hurken zitten en plas maar”. “Echt?!” *gegiechel*. “Nu mama?” *nog meer gegiechel*. “Ja, nu als dat kan”, haar onhandig bij haar middel vasthoudend met 1 hand en mijn andere hand in haar hand om haar rechtop te houden. Al wiebelend en schaterlachend hoorde ik hoe ze het gras besproeide en een stukje van haar schoen meenam. Nog nooit zo’n bijzondere verschoonplek meegemaakt maar he, NOSTALGIE! net als vroeger, piesen in het gras. Ik glimlachte en keek naar haar trotse blik.

De auto kwijt!

Toen we eenmaal weer aan de goede kant van de dijk liepen was ik de auto kwijt. De file leek ineens te zijn verdwijnen en auto’s reden stapvoets richting de pont. In de verte zag ik onze auto langs de kant staan met knipperlichten aan naar ons te seinen. Wat! Dat was best een stukje lopen nog. “Mama, mijn benen doen zeer. Van het klimmen. Au, ik kan niet meer lopen mama”. Omdat de auto’s toch wat sneller begonnen te rijden hees ik haar op mijn rug en begon in een korte draf naar de pond te stappen. Ze legde haar hoofd tegen de mijne, slaakte een diepe zucht en zei me hoe gezellig ze het vandaag vond. …” ik ook meisje, ik ook” en ik sjokte door, mijn blik op de auto gericht.

Eentje in het bijzonder…

Eenmaal thuis ploften we op de bank neer. De rustige dag was toch wel wat voller geworden dan we hadden gehoopt en verwacht. De meiden wilden bij thuiskomst allebei met een ipad naar hun slaapkamers. Met de deuren dicht. Dat zei genoeg. Maar jeetje, wat hadden de meiden het goed gedaan! Eentje in het bijzonder… eentje die niet zo goed tegen drukte kan, tegen wachten, tegen verandering, tegen… Maar ze heeft het gedaan! Inclusief wildplassen op onze toeristische route. Dat had ik een paar jaar geleden niet durven dromen… Dus weg met die negatieve gedachten over file, drukte en beren op de weg (geloof me, die heb ik niet gezien), en me vasthouden aan die zonnige dag met veel speelplezier, lachende gezichten, de pont en een bbq bij thuiskomst! C’est la vie… ons leven.

 

 

You Might Also Like

Duinrell en de handicap-proof!

Plopsa Indoor Hasselt! De handicap-proof!

Speel- en ijsboerderij De Drentse koe

Amusementspark Tivoli, met miniatuurattracties voor smurfen

Ik ben gestopt met het vergelijken van Elynn met leeftijdsgenootjes. Dat ze achter loopt is inmiddels wel duidelijk geworden.

Kabouterland en de handicap-proof!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *