Ze wordt niet ouder dan 3 maanden zeiden ze
Zwangerschap

Ze wordt niet ouder dan 3 maanden zeiden ze

sep 06, 2017 Geen reacties

‘Omdat ze bijna altijd met haar voetjes naar beneden lag tijdens het schoppen, had ik al een blauwe pruim voordat ik überhaupt moest bevallen’

Volkomen stuitligging. Dat is wanneer de baby met de knieën opgetrokken zit en de voeten naast de billen staan. Nou, dat heb ik geweten ook. Weet je wel niet hoeveel groter de billen zijn, met de voeten en nog naast, dat er als eerste uit moet?! En natuurlijk draaide ze aan het einde van mijn zwangerschap niet meer. Dat wilde ze niet. Op mijn beurt wilde ik haar niet dwingen, ze had het al moeilijk genoeg. Nee, mijn gehurkte baby zou ik wel even uit mijn doos persen, dat moest gewoon goed komen. Achteraf gezien denk ik dat Elynn in mijn buik al epileptische aanvallen had. Ze kon zo ontzettend hard trappen vanuit het niets. Omdat ze bijna altijd met haar voeten naar beneden lag, had ik al een blauwe pruim voordat ik überhaupt moest bevallen. Natuurlijk wilde zij niet met haar hoofdje naar beneden liggen. Dat gaf misschien wel druk op haar hersenen. Wie zal het zeggen. De stuitbevalling kwam ik in ieder geval goed door. Een paar grote krammen richting mijn reet en Elynn kwam veilig naar buiten. Ze mocht eventjes bij me liggen. Ik snoof haar geur op en drukte mijn gezicht in haar haartjes. Die geur, die zal ik nooit meer vergeten. Op momenten dat ik het moeilijk had, snuffelde ik aan haar net gedragen rompertje, wat me dan een heel warm en veilig gevoel gaf. Tegelijkertijd huilde ik dan als een baby.

‘Jullie dochter is gehandicapt en wordt niet ouder dan 3 maanden’

De dagen na de bevalling waren zwaar. Natuurlijk werd ze vrijwel direct bij me weggehaald nadat ze geboren was, voor onderzoeken. Ze was bijna 5 weken te vroeg geboren en daardoor superklein. Dat er iets mis was met haar dat was duidelijk, maar wat precies, dat kon nog niemand ons vertellen. Totdat Jeffrey op de derde dag na de bevalling tegen me zei “Mar, ik heb schokjes bij haar gezien, volgens mij heeft ze epilepsie”. Onderzoek na onderzoek volgde en toen kwam het verlossende woord. We werden naar een slechtnieuwsgesprek-kamertje gebracht. Een klein, benauwd kamertje met van die deprimerende schilderijtjes aan de muur. Het medisch team keek ons bezorgd aan. Ik had niet verwacht dat ze daar zouden zitten met ballonnen en een geboortecake, maar als de specialisten al kijken alsof de wereld vergaat, hoe zit het dan met mijn wereld? “Jullie dochter is gehandicapt. Het is ernstig. We hebben op de EEG en MRI scans gezien dat haar hersenen niet goed zijn aangelegd. Jullie moeten er rekening mee houden dat ze niks zelfstandig zal kunnen. We vermoeden dat ze niet ouder wordt dan 3 maanden, het spijt ons”. Ik voel dat ik al mijn spieren aanspan en begin te trillen. Te huilen. Komt ook door dat verrekte kamertje en die 3 paar ogen die me aanstaren. Samen huilen we. Vanbinnen ben ik aan het schreeuwen en aan het vechten. Van de dagen en weken erna kan ik me niet veel meer herinneren. Ik werd geleefd.

Ik weet nog wel dat ik niet aan het nadenken was over babykleertjes die groter waren dan maat 56. Ze zou immers niet oud worden hadden ze gezegd. Ik was bezig met welke kleur het doodskistje moest worden. Dat ze daarin kwam te liggen in haar zorgvuldig uitgezochte kleertjes en hoe dat er dan uit zou zien. Er was zelfs een moment waarop ik dacht: ‘als je dan toch niet mag leven, ga dan maar liever nu dood nu je nog klein bent en ik nog niet zo aan je gehecht bent’. Vreselijke gedachte, het verscheurde mijn hart maar tegelijkertijd was ik zo ontzettend bang om haar te verliezen.

‘Ze kreeg het ‘kasplant etiket’ opgestickerd’

Ze mocht mee naar huis na een week op de IC Neonatologie te hebben gelegen in een warmtebedje. Ze deed het boven verwachting goed, ondanks het ‘kasplant etiket’ wat ze kreeg opgestickerd. Dat ze epilepsie had, dat konden we thuis wel opvangen met anti-epileptica dacht ik. Dat het ontzettend eng was dat schoof ik opzij. Ik moest wel. We wilden niets liever dan haar mee naar huis nemen. Weg van de steriele ziekenhuisomgeving, haar in haar eigen bedje laten slapen thuis. Ik denk weleens dat de specialisten dachten, neem jullie meisje maar mee naar huis en geniet maar van haar zolang het mag duren.

Daar zaten we dan, in de auto, op weg naar huis. Een klein popje in een te grote maxi-cosi. Het liefst had ik haar stevig tegen me aangehouden zoals ik iedere minuut van de dag wilde doen sinds ze was geboren. Als een tijger haar beschermen tegen iedere hobbel op de weg. Naast me een tas van de apotheek die bol stond van de medicijndoosjes. Vanaf dat moment moesten we het zelf gaan doen.

You Might Also Like

De pretecho. Maar ik voelde geen pret, alleen intens verdriet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *