Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie en ga daarna weer door
Opvoeding

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie en ga daarna weer door

mrt 06, 2018 Geen reacties

Kin optillen en doorgaan!

Er heerst sinds een aantal dagen een griepvirus bij ons thuis. Mijn man begon met het krijgen van de eerste symptomen, niet veel later kreeg Elynn klachten. Dat het voor een moeder iets drukker is qua zorgen voor alle zieke gezinsleden en zorgen dat alles gewoon doordraait is zeker waar. Wij moeders tillen onze kin op en gaan gewoon door. Ik moet wel eerlijk zeggen dat het pittig is hier thuis als Elynn ziek is. Zoals jullie weten heeft Elynn al meer zorg en hulp nodig dan een gemiddeld meisje van 7 jaar door haar handicaps. Als ze ziek is schroef ik de zorg op naar zo’n 140% inzet en energie en dat is best zwaar. Mentaal dan!

Mentale hardloopwedstrijd

Als Yinnte ziek is dan hangt ze op de bank, onder een dekentje te suffen en kijkt ze kinderfilms. Ze geeft geen kik. Laat het over haar heenkomen en lijkt er niet tegen te willen vechten. Elynn daarentegen, lijkt zich juist heel erg te verzetten tegen hetgeen ze voelt in haar lijfje. Ze hangt ook op die bank, maar laat duidelijk van zich horen. Ze huilt sneller dan normaal, is dominant, bazig en probeert met alle energie die ze heeft te vechten tegen het virus. Alsof ze onbewust voelt dat als ze niet hard genoeg roept en vraagt, ze het anders niet zal redden. Instinct. Overlevingsmechanisme. Maar ik hoor haar wel en zie precies wat ze nodig heeft. Dat voel je als moeder aan en ik help haar met liefde. Maar ik ben knettergek aan het worden nu, na deze 3 dagen zeg ik eerlijk. Want ik ren al dagen voor mijn kinderen, heb de halve apotheek in huis gehaald en werk per dag 4 wasmanden vol snotkleding weg. Maar het is vooral een mentale hardloopwedstrijd en ik neig naar de 8e plek nu. Dat wil ik niet want dat voelt als falen dus ik ga harder rennen om bij die eerste 3 te komen. En daar word ik niet gezelliger op kan ik je vertellen.

Uitdagende taak!

Als Elynn ziek is lijkt ze met zichzelf in de knoop te zitten. Ze wordt sneller boos als iets niet lukt, ze is sneller driftig als ik niet tijdig reageer en ze is erg dwingend als het gaat om hulp vragen. Nu is ze normaal gesproken al best wel een meid die niet op haar mond gevallen is maar als ze ziek is staat die mond wagenwijd open en gooit ze er van alles uit, op volume standje 30. Het werkt best wel op mijn zenuwen als ik de hele dag orders naar mijn hoofd geslingerd krijgt, haar daarin corrigeer, ze opnieuw vragen op me afvuurt, ik ze allemaal beantwoord, ze gilt omdat haar iets niet lukt en ik haar vraag netjes om hulp te vragen. Vermoeiend maar nodig. Dat is mijn taak als moeder. Haar opvoeden, helpen en sturen naar steeds meer zelfstandigheid. Maar ik kan je vertellen dat deze taak onwijs uitdagend is als je kind verstandelijk beperkt is en ook nog eens ziek. Dan wordt haar gedrag versterkt. Eigenlijk is het voor haar nog ingewikkelder dan dat het voor mij is. Als ik haar zie worstelen met haar gevoelens dan wil ik haar zo graag helpen maar weet ik ook dat ik dat niet altijd kan.

Beterschapskusjes

Maar ik zet mijn schouders eronder, gil een aantal keer hard tegen mijn eigen spiegelbeeld uit frustratie, praat nog een extra rondje tegen de muur omdat er weer niet geluisterd wordt, lach een aantal keren hardop om mezelf en praat mezelf moed in. Tel tot 230, ga 5 minuten zuurstof snuiven in de tuin, kom terug met frisse moed en onderga opnieuw de brulklanken van mijn 7-jarige leeuwin. En nee, ik vind mezelf niet zielig en verwacht geen medelijden. Nou ja, een beetje dan. Maar in ziekte en gezondheid, tot de school weer begint, doe ik mijn stinkende best om haar alle zorg te geven die ik in me heb en strooi met beterschapskusjes, in de hoop dat mijn dame snel weer helemaal opknapt en de rust terugkeert in huis.

Zucht…

En die laatste zin ga ik vandaag veel als mantra gebruiken want het wordt nog een dagje naar adem happen. Hoofd omhoog, schouders omlaag en adem in… en adem uit.

 

You Might Also Like

Als zwemles en een zwemdiploma niet vanzelfsprekend is voor je kind

Ipad kinderen! screen koters ofwel de monitor generatie

Ons avondritueel? Een koude karbonade en een neuskus vol tederheid

Niet langer shoppers bij hun billen grijpen!

‘Nee’ leren zeggen en anders een lesje schenenschoppen en ballenraken

Ik staar met open mond naar het briefpapier…

Kap nou eens met dat geruzie!

Ze hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed

De normen en eisen van een 7-jarige

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *