Als zwemles en een zwemdiploma niet vanzelfsprekend is voor je kind
Opvoeding

Als zwemles en een zwemdiploma niet vanzelfsprekend is voor je kind

okt 02, 2017 2 Reaties

Zwemles, een gevoelig onderwerp

Eigenlijk weet ik helemaal niet of Elynn ooit zal kunnen leren zwemmen. Ze had, toen ze jonger was, een waterfobie. Vond rondspetterend water eng, haren wassen en uitspoelen was altijd een drama met een hoop gegil en niet te vergeten onze uitjes naar het zwembad, waar we haar toen geen plezier mee deden maar het voelde op die momenten alsof we ‘even’ een gezonde dochter hadden en in een normale situatie zaten. Dat ze kronkelde en gilde in de pashokjes, we strijd hadden met het aantrekken van haar badpak en een wild spartelend hoopje mens in het water lieten glijden dat nam ik op de koop toe. Het brak mijn hart maar tegelijkertijd wilde ik zo graag dat ze het fijn zou vinden en op een dag toch ervan zou kunnen genieten, als ze zich maar kon overgeven en kon leren houden van het water. Dat kon ze toen niet. Dat het te vroeg voor haar was dat wist ik toen niet, nu wel. Ze is nu bijna 7 en ze vraagt vaak of we naar het zwembad gaan. De strijd van toen lijkt ze vergeten. Ik niet, dus als we gaan heb ik soms nog steeds een brok in mijn keel en voelt het alsof alle badgasten onze kant op kijken. Terwijl het tegenwoordig al stukken beter gaat en ze met zwembandjes om haar armen helemaal los in het diepe bad drijft met een grote glimlach, krijg ik dat gevoel van ‘op mijn hoede zijn’ nog niet altijd onder controle.

Ze zou als een baksteen naar de bodem zinken

Misschien is dat de reden dat haar zusje van 2 al op guppyzwemmen zit. Vroeg laten kennismaken met water en zonder bandjes of andere drijfhulpmiddelen in het diepe bad watertrappelen. De eerste zwemles brak het zweet me een beetje uit toen de zwemjuf zei, dat ze vanaf de kant in het diepe moest springen en een paar meter naar me toe moest zwemmen. Zwemmen? hoe dan? Ze is pas 2! Arm hoopje peuter rillend langs de kant hard nee schuddend, toch de sprong waagde maar vervolgens niet opgevangen werd, ik moest tenslotte op een paar meter afstand blijven. Half proestend, in paniek om haar heen slaand, had ik haar toch maar bevrijd uit haar positie en haar dicht tegen me aangedrukt. Ik begrijp niet hoe andere ouders dit kunnen loslaten. Dat gevoel van vertrouwen geven aan je kind, dat alles goed komt, dat ze het kunnen. Ik merk dat daar mijn zwakke plek zit. Niet van nature, maar aangeleerd. Omdat mijn oudste niet losgelaten kon worden op haar leeftijd, medisch gezien niet maar zeker ook fysiek gezien niet. Ze bleef namelijk niet drijven, ze zonk als een baksteen naar de bodem als ik haar losliet. Daarnaast voelde zij natuurlijk ook aan alles dat ze met haar ene arm en been niet ver zou komen in dat water. Dat ze zich inmiddels zeker voelt in het water is een hele strijd geweest voor haar, maar een strijd die ze heeft gewonnen na jarenlang grenzen opzoeken, opstaan en opnieuw proberen.

Een ‘kijk eens hoe ik drijf met mijn halfverlamde lijf’ certificaat

Tegenwoordig zwemt Elynn wekelijks op school tijdens het schoolzwemmen. Dit gaat steeds beter en ze komt altijd thuis met wilde verhalen over het zwemmen. Een echte waterrat en geen zielig muisje dat zich moet wassen in zijn waterbak. Eigenlijk weet ik helemaal niet zeker of Elynn ooit zal kunnen gaan afzwemmen voor een zwemdiploma. Een echt geldig A en B diploma zit er denk ik niet in. Een ‘kijk eens hoe ik drijf met mijn half verlamde lijf’ certificaat wel. Niks mis mee en iets tastbaars om trots op te zijn en aan de muur te hangen. Dat zou een mijlpaal zijn! Versierd met 4 zwembandjes, zwemgordels en een zwemkraag voor op haar buik en rug, het zou niet uitmaken, ze zou blijven drijven en dus kunnen leren zwemmen. Want dat die drijfhulpmiddelen bestaan is toch fantastisch?!

Oh ja, incontinentie! Ook een leuke

Toen de dag kwam dat die schattige, kleine, blauwe luiertjes niet meer gingen passen en ik op zoek moest naar een grotere variant. Een hele zoektocht was dat. Bloed, zweet en heel veel lelijke grote zwemluiers verder, had ik een leuk, klein luiertje voor haar gevonden. Vaak netjes weggewerkt onder haar bikinibroekje, soms ook duidelijk zichtbaar en het paste natuurlijk niet bij haar leeftijd. Au. Weer een klap in het gezicht en een loslaatproces in zicht. Omdat ze niet goed op haar benen kan staan zonder haar spalken vanwege haar ietwat kromme voeten is het voor haar fijn om billenschuivend in het water vooruit te komen in het peuterbadje. Nu ze groter wordt en daarmee ook duidelijk het contrast met leeftijdsgenootjes veranderd, is het natuurlijk vreemd voor anderen om haar te zien schuiven van a naar b terwijl ze met haar lengte had moeten kunnen lopen. Ach, moeten, niks moet, maar volgens de norm wel gezien haar leeftijd. Die norm ben ik wel aan het loslaten overigens. Ik doe mijn best om daarvan af te wijken, maar het doet wel ontzettend zeer. Elynn zelf is ontzettend gelukkig met haar lijfje en ik merk eigenlijk aan niks dat ze het vervelend vindt dat haar rechterarm niet functioneert en ze haar rechterbeen stijf en houterig meeneemt. Ik lijk het vervelender te vinden voor haar.

Loslaten

Als we nu naar het zwembad gaan gaat ze in een speciale zwemrolstoel zitten en rijden we tot aan de badrand. Daar til ik haar over in het water. “Mama, loslaten!” roept ze vrijwel direct en ik laat haar gaan. En ze heeft gelijk. Ik moet haar loslaten en erop vertrouwen dat ze blijft drijven. Daar gaat ze. Mijn 6-jarige met zwembadjes om. Ze laat zich drijven met haar billen omhoog en ik zie haar zwemluier een stukje uitsteken. Het doet haar niks. Het enige wat haar iets doet is het water, waar ze zichtbaar van geniet.

You Might Also Like

Ons avondritueel? Een koude karbonade en een neuskus vol tederheid

Ipad kinderen! screen koters ofwel de monitor generatie

Ik gil even hard tegen mijn spiegelbeeld uit frustratie en ga daarna weer door

De normen en eisen van een 7-jarige

Kap nou eens met dat geruzie!

‘Nee’ leren zeggen en anders een lesje schenenschoppen en ballenraken

Voor haar nieuwe id-kaart is deze pasfoto ongeschikt hoor ik hem zeggen

Ze hoort tegenwoordig de kinderstemmen vanachter ons tuinhek maar al te goed

Niet langer shoppers bij hun billen grijpen!

Ik staar met open mond naar het briefpapier…

2 Comments

  1. Lieve Mar wat heb je dit toch weer waar en mooi op papier gekregen( nou ja papier….)
    Trots op jou❤️😘

  2. Lieve Marjolein,
    Wat een mooie stukjes schrijf jij over Elynn.
    Wat zijn wij trots op haar dat ze zich op haar eigen manier er doorheen slaat en dat het onze kleindochter mag zijn.
    Iedere keer zijn we weer verbaasd wat ze weer heeft geleerd.
    Veel liefs en dikke knuffels.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *